Deze herdenkingswebsite is gemaakt ter nagedachtenis aan onze geliefde, Diana Kop - Van Der Heijden 48 jaar oud, geboren op 7 juli 1971 en overleden op 4 januari 2020. We zullen haar voor altijd herinneren. Diana was een vrouw die de laatste jaren echt gelukkig was, met haar Wally, en haar Tika. Het laatste half jaar heeft Diana extra genoten, ze was een blij mens die graag iedereen plezierde, soms ten koste van zichzelf. Dieren waren haar leven, menig dier heeft ze gered met gevaar voor eigen leven.
Ik ben dankbaar dat ik na Tika's overlijden bijna dagelijks met Diana heb doorgebracht, we waren meer dan moeder en dochter.
Vergeet ook Wally niet, in dat leuke, kleine huis, naar Diana 's smaak ingericht. Voor Wally is dat ook moeilijk. Ga eens bij hem langs, nodig hem uit, onderneem wat met Walter als dat zo uitkomt, vergeet hem niet.

Laten we hier een herinnering aan Diana maken, en alles mag gezegd worden,herinneringen, in goede en in minder goede tijden, want mindere tijden waren er ook. 
U, jij, jullie iedereen die Diaantje gekend heeft, pak je pen ..... ♥ ️ ♥ ️
Posted by Walter Kop on February 19, 2020
40 dagen niet meer op deze wereldbol.

Lief Jaantjuh,

Het is vandaag precies, op het uur af, 40 dagen, dat je deze wereldbol hebt verlaten.
Inmiddels staat je aardse omhulsel in een mooie urn op het kastje, wat jezelf had ingericht ter nagedachtenis van onze Tika.
Een mooie urn, echt één die jezelf uitgekozen zou hebben, staat er nu te pronken.
Een apart gevoel overspoeld me regelmatig als ik aan je denk.
Jou aanwezigheid merk ik op door de temperatuurswisseling aan mijn been.
Blijf dit maar zo vaak doen als je denk te moeten doen.
In gedachte wordt onze film, de momenten die we samen beleeft hebben, regelmatig afgespeeld, en komen er steeds mooie momenten bij.
Het leven zonder jou valt voor mij veel zwaarder dan ik ooit had kunnen bedenken. Je aanwezigheid, je lach, je gemopper op wat ik toch wel niet had moeten doen. Kortom alles maakt deel uit, uit de leegte die je achterlaat in ons huiske.
De oneerlijke strijd, nog steeds, hetzij in lichtere mate, het ongeloof en onbegrip, maken dat ik met heel andere ogen naar deze gemene wereld aant kijken ben. Het beetje geloof wat ik ooit heb meegekregen is gedaald tot onder het vriespunt.

Quote: Alle dingen in de kamer zullen levenloze dingen zijn zonder jou, ik zeg je welterusten, ik geloof ik geloof ik geloof alleen in jou.
Posted by Elisabeth Ver on February 16, 2020
Lieve Anne
Ik lees je verhalen over Diana en jullie band .Het raakt me zo .Schrijf en deel je verhalen ,je verdriet ,huil of schreeuw desnoods je verdriet eruit .Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik je verdriet begrijp en dat kan ik deels maar niet echt omdat ik dit nooit hoop mee te maken .Sterkte lieverd mijn gedachten zijn bij je
Liefs Elisabeth
Posted by Elisabeth Ver on February 15, 2020
Een mooie site als herinnering aan je dochter Anne .Het raakt me om de herinneringen te lezen .Deel ze maar het zal je goed doen . Jammer dat ik haar niet gekend heb
Liefs Elisabeth
Posted by Gerteke Lent on February 13, 2020


Afscheid

Afscheid
Afscheid nemen
is met zachte handen
verpakken van gedachten
tot mooie herinneringen.

afscheid nemen
is met voorzichtige handen
meedragen van die herinneringen
die je voor altijd wilt bewaren.

afscheid nemen
is weten dat je iemand niet meer zal zien
maar haar altijd in je hart en geheugen
aanwezig wil houden.

afscheid nemen van haar
Is missen van
Haar lach,
Haar gesprekken,
Haar glimmende ogen...

Lieve Anne,

Yvon en ik Gerteke, wensen jou je familie, dierbare vrienden ,heel veel sterkte en kracht toe in deze voor jullie moeilijke tijden...groetjes van ons.
Posted by René Van Loon on February 12, 2020
Niet snel zit ik om woorden verlegen,maar ik ben nu toch ook behoorlijk sprakeloos.
Ik zag Diana niet zo heel vaak. Ik hóórde haar vaker.
Haar lach die ik dan hoorde maakte mij ook blij.
Ik kende Diana niet anders. Altijd blij,vrolijk en vol humor.
Verzot op alles met 4 pootjes.
Tijd voor een praatje of gewoon wat slappe klets was er altijd.
Bijna niet te bevatten dat dat nooit meer zal gebeuren.Marion en ik wensen
Anne,Walther,Lique,Pierre,verdere familie en alle vrienden,vriendinnen en kennissen heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.
Posted by Juliette Verhagen on February 10, 2020
Diana,

Ik heb een aantal jaren met jou samen gewerkt bij de Action. Je was altijd in voor een geintje en altijd de lachende Diaantje. Wat hebben wij veel gelachen samen en ook met Herma die jij altijd de HERM noemde. We zijn ook samen daar weggegaan. Ik ging naar de C1000 Jansen en daarna werd het AH Jansen. Vaak kwam ik je nog tegen. Dan was het altijd hé Sjuultje… Ook zag ik je moeder vaak in de winkel we maakte altijd een praatje. Wat schrok ik toen ik van de week te horen had gekregen wat er gebeurd was en dat je er niet meer bent.
Ik wens je moeder, je man en je broer en zus heel veel sterkte de komende tijd. 
Posted by Ingrid De Jong on February 10, 2020

Diana,
We kenden elkaar van de wandelingen in de bossen met de honden. Lique met Williams (later Guusje), je moeder, jij en jouw Tika en ik met Luna. Weer of geen weer we gingen. Kwamen we elkaar in de verte tegen, dan zwaaiden we en anders was het een kort praatje en we vervolgden ieder onze wandeling.
Net na het overlijden van Tika heb ik je nog gesproken. Je was aan het werk. Beiden praten we over het grote gemis van onze lieverds . En wat voor gekke dingen Tika soms uithaalde. Oh wat mistte je haar. Dat was al verdrietig om je maatje te moeten missen. Nu ben JIJ er niet meer. Wat moet dat voor je familie verschrikkelijk en onwerkelijk zijn.
Diana, ik heb je leren kennen als een super aardige en vrolijke meid. Een échte dierenvriend. Altijd in voor een praatje, ondanks dat we elkaar nauwelijks kende. Wat ben ik blij je laatst nog gesproken te hebben. 

Rust zacht Diana.
Veel sterkte voor je familie. Dat er veel berichten op deze site geplaatst gaan worden voor een beetje steun bij dit grote verlies.
Posted by Anita Koene on February 10, 2020
Ik heb Diana maar 1x ontmoet, toen ze samen met Lique Williams kwam ophalen, maar ze leek mij een lief en open persoon die met 2 benen in het leven stond! Geen poespas maar eerlijk en genietend van het leven!

Wat een gemis voor iedereen! Veel te jong uit het leven gerukt!
Posted by Kathleen Tolliers on February 9, 2020
Geen woorden voor
Heel veel sterkte aan alle nabestaanden ⚘
Posted by Walter Kop on February 8, 2020
Lief klein Diaantje, mijn Gnid Rekkel.
Tot op het laatst van je levensbewustzijn nog humor, nog een gekke bek, een lach en zeker geen traan.
Als je toch nog in de gaten krijg wat voor leegte je hier op het aardse heb achtergelaten, wil toch genoeg zeggen over hoe bijzonder je wel niet was. Je bulderlach, zonder schroom. Je mening, of je het wilde horen of niet, men kreeg hem.
Je ontembare liefde voor beestjes, van groot tot klein, van knuffelkoe tot spin. Alles wat leefde bleef gespaard al dan niet gered. Dat ene schaap wat we samen nog overeind geholpen hadden, kilometers omrijden, maar een schaap op zijn rug laten liggen was uit den boze. De liefde voor onze Tika, urenlang en elke dag, weer of geen weer, de bossen in, aan de afgraving, het Lido, alles had je voor jouwe Dobermeisje over. Wally moest maar ff wachten met zijn eten.
Jaantjuh, dak oe luf wah joh, was mijn vaste uitspraak naar jou. Een klap op je kont, een kus, een lach, en ja het voelde goed. 12 jaren, heb ik deel uit mogen maken van jouw leven, 12 hele mooie jaren, waarvan 5 1/2 als een getrouwd stel. We waren zo tegengesteld aan elkaar maar toch aan elkaar gewaagd. Een echt stel met de intensie om samen oud te worden. Het mocht helaas niet zo zijn.
Jaantjuh, meisje, nogmaals bedankt voor de hele fijne tijd samen.
Ik zal en kan je nooit meer vergeten.
Veel plezier met onze Tika, ergens daarboven.

Luf you, Gnid Rekkel!
Posted by Jean-Pascal Salomez on January 29, 2020
Te betreuren, en dat meen ik. Persoonlijk kende ik haar niet. Moeder is wel steeds een hartelijke facebook vriendin geweest.

Voor jou Diana deze frase uit een gedicht van me.

Toen je ons moest verlaten
brandmerkte iets ons hart
met een symbolische gedachte
aan je zijn.
Posted by Nancy Buijs-Dekkers on January 28, 2020
Nog steeds niet te bevatten.... Toen ik het slechte nieuws hoorde kon ik het niet geloven. Mijn moeder vertelde met kerst nog dat ze jullie in de els had gezien, Diana, Anne en de man van Diana. Ja, zei ze, die roepen altijd! Op de basisschool hebben we alle klassen bij elkaar gezeten en we vonden het ook wel grappig dat onze opa en oma broer en zus bleken te zijn. Ook de dag dat we met de dubbeldekker van Keser folders uit gingen delen kan ik me nog goed herinneren. Diana was echt degene die altijd lachte en dan op een manier dat het soms leek alsof ze je lekker voor de gek hield. We hebben veel lol gehad en ik kwam je nog regelmatig tegen. Diana, je zal erg gemist worden! Heel veel sterkte voor jullie allemaal!
Posted by G.W. Doedijns on January 28, 2020
Beste familie, vrienden en andere dierbaren van Diana,

Allereerst (nogmaals) mijn condoleances.

Dankzij een speciale band, in eerste instantie, tussen Lique en mij, en later ook tussen Anne en mij, ben ik gevraagd om bloemwerk te maken ter afscheid van Diana.
Helaas heb ik met Diana nooit persoonlijk contact gehad, maar ik vermoed dat ik haar een keer in het voorbijgaan heb gezien.

Tijdens een persoonlijke bespreking zijn we ( met Anne, Lique en Piërre ) tot een zeer persoonlijk en bijzonder spectaculair verzoek gekomen.

Vanaf het eerste moment van de bespreking tot en met het eindresultaat van het bloemwerk heeft 'iets' me veel doen bezighouden met Diana en haar directe familie. Daardoor is het een zeer geslaagd eindresultaat geworden, dat ik met veel liefde en aandacht heb gecreëerd.
Dank jullie wel dat ik dit voor zowel jullie als voor Diana heb mogen doen, het was een eer voor mij. Dank jullie voor je vertrouwen !

Heel veel sterkte in de tijd die komen gaat, en heel veel wijsheid met de verwerking van dit zware verlies.


Gé.





Posted by Ruth De Beijer on January 28, 2020
Lieve Diana,
Wat een onwerkelijk bericht. Eerst het bericht dat je was opgenomen in het ziekenhuis en na een ruime week telkens toch een beetje hoop te hebben gehad dan toch ineens dat berichtje op zaterdagavond: "Diana is overleden". Wat een schok! Alhoewel we de laatste jaren niet zoveel contact hadden omdat we nu eenmaal hele andere levens hadden moest ik toch meteen denken aan onze kinderjaren. Wat hebben we veel lol gehad, samen logeren bij oma en ome Piet, samen in het rubberbootje varen op de gracht bij jullie voor. Ik herinner met nog dat we samen mee mochten naar een concert van Doe Maar, daar waren we allebei fan van. Jij ging voor Henny Vrienten, ik voor Ernst Jansz en maar giechelen samen. Toevallig ving jij een pingpong balletje op dat door Henny de zaal in werd gegooid. Super! Toen we iets ouder waren kwam ik in de zomervakanties vakantiewerk doen in Waalwijk en logeerde bij oma en dan gingen we ook regelmatig samen afspreken of even de stad in... Wat een tijden... Juist de laatste tijd kwamen we elkaar ook wel weer eens tegen bij oma in het verzorgingstehuis en nu ineens dit. Onbegrijpelijk! Wat een verdriet voor je dierbaren! Lieve nicht, rust zacht, we zullen je nooit vergeten!
Liefs Ruth
Posted by Elisabeth Ver on January 27, 2020
Ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden .Ik heb je niet persoonlijk gekend .Zoals je moeder over je schreef en de leuke foto's die ik zag op FB was je een mooi en vrolijk mens en een groot dieren liefhebben .Mijn hart breekt als ik het verdriet van je moeder lees .Dit is zo oneerlijk en zo onmenselijk om zoveel verdriet te moeten ervaren als Moeder .Sterkte voor je man en je familie .Rust in vrede Diana
Posted by Denise Love Melody on January 27, 2020
Wat een verschrikkelijk verlies moet dit zijn voor een moeder!!! Niet te bevatten, ook nog veel te jong .. heel veel kracht en sterkte voor de familie en nabestaanden... ♥️
Posted by Monique Laan on January 27, 2020
Ik kende Diana niet persoonlijk, hoewel haar gezicht me erg bekend voorkomt Afschuwelijk wat er is gebeurd, heb er nog steeds geen woorden voor. Ik wens jullie als gezin en familie alle sterkte en kracht om dit verlies een plaats te geven. Koester de mooie momenten, zo is ze altijd dicht bij jullie. Liefs Monique
Posted by Franca Schaafstra Van Dru... on January 27, 2020
ik weet niet wat te zeggen ,,,,een week na het overlijden van mijn lieve man ,sterft in hetzelfde ziekenhuis, een Dochter van een lieve moeder ,,huilen kan ,of durf ik niet ,,,maar in gedachten ben ik bij jullie allemaal ,
Posted by Claudia Vreijsen on January 27, 2020
Ik heb Diana niet persoonlijk gekend maar zag wel regelmatig een leuke foto voorbij komen met Tika. Ik wens alle Nabestaande heel veel kracht en sterkte toe in deze moeilijke tijd , van onbegrip en verdriet en het gemis !!!!
Posted by Marina Van Nimwegen on January 27, 2020
Lieve leuke altijd lachende diana.hoe kon dit gebeuren....altijd als ik je zag was t fff kletsen...en vooral klets wat nergens op sloeg waar we om konden lachen.ik las t verschrikkelijke bericht over je op fb...hoe kan dit zo n levenslustige vrouw. Verschrikkelijk...maar waar.....hoe moet dit zijn voor je naaste...ik wens hen heel veel sterkte met dit enorme verlies en tegen jou dientje want zo noemde ik je altijd rust zacht en tot ooit meisje ❤
Posted by Coby Zwaneveld on January 27, 2020
Niet te bevatten dit...rust zacht Diana

Ik wens jou , Anne , en familie heel veel sterkte en kracht met het verwerken van dit enorme verlies.

Liefs,Coby
Posted by Kimberley Wetsteijn on January 26, 2020
Hoi Diaan, mooi mens, lieve vriendin, m'n wandelmaatje, peettante van onze hondenkindjes,

We missen jou, waarom, waarom is het zo dat deze maand, twee mooie, bijzonder lieve schatten
zo bruut en zo jong bij ons zijn weggenomen..

We zagen elkaar niet vaak meer door de afstand, spraken elkaar weinig door de drukte van de dag, maar uit het hart ben je nooit geweest. Dat is hoe ik vriendschap definieer, het is er en het blijft er ondanks elkaar niet vaak zien of spreken. Wanneer ik langskwam, was het alsof we de ochtend nog samen gewandeld hadden.. Dat is vriendschap, dat heb je niet met iedereen, dat had ik wel met jou. Je bent mooi, lief, zorgzaam en knetterrr gek, 'ik houuuu ervan' zei je dan altijd. Nou schat, wij houden van jou, uit het oog, nooit uit het hart.

En lieverd.. geef m'n meisje, mijn poepiedoepie, mijn dikkie, mijn hondenkind, mijn Veruschka een dikke kroel en kus. Jullie zijn samen, met de roedel, ik voel het. Wees jullie zelf, geniet, lach, doe gek, wandel en ren tot je niet meer kan, kroel en heb de slappe lach zoals je altijd zo mooi kon hebben.

Verusch, bescherm jouw peettante, kroel en kus haar zoals alleen jij dat kon. Doe gek, lig op je rug met je pootjes omhoog, zit op schoot en wees veelste groot daarvoor, maar vooral blijf onze zon en sterren.

Lieve Diana, lieve vriendin, we missen jou, maar je bent bij ons. Uit het oog, maar nooit uit het hart. Wees je mooie zelf, met onze roedel, doe ze een dikke kus.

Doei lieverd..

Diana 07-07-1971 × 04-01-2020
Veruschka 30-04-2012 × 18-01-2020

Posted by Jolanda Brunschot on January 26, 2020
Wat verschrikkelijk wat jullie meemaken. Vanaf het moment dat ik het las, denk ik elke dag even aan jullie en diana
Posted by Anne Van De Laar on January 26, 2020
Maandag 23 december, het was gezellig druk zo vlak voor kerst in het kleine winkelcentrum. Ook nog gezellig met z'n drietjes neergestreken op een terrasje, want dat deden we graag, mensen kijken,en tegelijkertijd wat lekkers naar binnen schuiven. Rond de klok van vijf werd ik door jou en Walter weer thuis afgezet, we gaven elkaar een kus, en morgen zouden we weer iets anders verzinnen om te gaan doen, het was immers jullie eerste vakantie dag. We zwaaiden elkaar uit, zoals altijd.
' O ja ma, morgen op tijd klaar staan hoor, want we moeten eerst nog naar de kapper.
Het zat vast in mijn geheugen, om half elf moesten we bij Ria zijn.

De volgende morgen zat ik koffie te drinken toen de telefoon ging, Walter aan de lijn. ' Moe, ga ff zitten, er is iets gebeurt, maar raak niet meteen in paniek... Diana is vannacht opgenomen in het ziekenhuis met een hersenbloeding. Ik dacht dat de grond onder mijn voeten weg zakte. Ik viel nog net niet van mijn graad.
Ik kom er direct aan Wally, maar dat was niet nodig, Walter zou bellen als men klaar was met het behandelen van mijn dochter.
Nou, dan ken je deze moeder niet goed, want een half uur later was ik er ook, samen met mijn oudste dochter. We mochten niet bij Diana, ze lag op de IC en de artsen waren bezig met mijn kind. Even later mochten we haar even zien, ze lag aan allerlei apparatuur.
Ze zou snel naar de operatie kamer gereden worden om te worden geopereerd. Ze verbleef ruim drie uur op de operatiekamer, de neuroloog zei dat de operatie geslaagd was.
We leefden de eerste paar dagen op hoop dat het toch weer goed zou kunnen komen. Op oudejaarsdag verhuisde dochterlief naar de gewone afdeling. Ze sprak met ons, zij het verward en wat onsamenhangend, maar er was hoop.
Hoop sloeg om in wanhoop toen dochterlief op twee januari weer terug naar de IC werd gebracht.
Ze was niet aanspreekbaar meer, ze had koorts, er waren infecties bijgekomen, er werden mijn dochter niets anders dan medicijnen toegediend, voor koorts, voor de infecties, morfine voor de pijn, tegen de epileptische aanvallen, wat later weer geen epileptische aanvallen bleken te zijn.
Mensonterend lag ze voor mijn gevoel erbij. Overal slangen en nog eens slangen, een beademing apparaat in haar keel.....
Wat had ik graag van plek geruild met mijn kind, maar zo werkt het verdorie niet.
Diana werd in slaap gehouden omdat er ook nog longontsteking opgetreden was, en sprake van een hersenvliesontsteking.
Ze was niet in staat op eigen kracht hier uit te komen.
Op drie januari voelde ik dat het niet meer goed zou komen, dat weet en voel je als moeder.
Heel bezwaard zijn we huiswaarts gegaan, om er de volgende ochtend weer tijdig te zijn.
Mijn dochter was nog steeds in diepe slaap, en zou daaruit niet meer ontwaken.
Die middag rond half twee vertelde de IC verpleegkundige dat we rustig even naar huis konden gaan, ze kon goed nog de hele avond blijven slapen....
We waren amper een uur thuis toen het ziekenhuis belde, we moesten toch maar komen, want het ging slechter met Diana.
Vlak voor wij aankwamen is er nog een scan van het hoofd gemaakt en daarop was geen enkele hersenactiviteit meer te zien, niets, niets. Ook 's ochtends was er nog een scan gemaakt waarbij alles nog goed was.
Er werd met ons gesproken, maar je bent dan zo overstuur dat de helft je ontgaat.
In coma, hersendood, blijkbaar was het sterven de dag daarvoor al begonnen toen Diana ook niet meer reageerde op pijnprikkels.
Niets, maar dan ook niets is zo ingrijpend als de dood van je kind, dat je achtenveertig jaar geleden het leven schonk.

Het gaat tijd kosten om dit te verwerken, en het is goed mogelijk dat dat nooit gaat lukken, dit is zo ingrijpend, we waren méér dan moeder en dochter, véél meer.

Wees niet bang om hier een bericht, foto, of gedicht achter te laten. Haal herinneringen op. Wellicht hebt u of jij nog foto's van Diana, plaats ze, ik zal er heel blij mee zijn.

Leave a Tribute

 
Recent Tributes
Posted by Walter Kop on February 19, 2020
40 dagen niet meer op deze wereldbol.

Lief Jaantjuh,

Het is vandaag precies, op het uur af, 40 dagen, dat je deze wereldbol hebt verlaten.
Inmiddels staat je aardse omhulsel in een mooie urn op het kastje, wat jezelf had ingericht ter nagedachtenis van onze Tika.
Een mooie urn, echt één die jezelf uitgekozen zou hebben, staat er nu te pronken.
Een apart gevoel overspoeld me regelmatig als ik aan je denk.
Jou aanwezigheid merk ik op door de temperatuurswisseling aan mijn been.
Blijf dit maar zo vaak doen als je denk te moeten doen.
In gedachte wordt onze film, de momenten die we samen beleeft hebben, regelmatig afgespeeld, en komen er steeds mooie momenten bij.
Het leven zonder jou valt voor mij veel zwaarder dan ik ooit had kunnen bedenken. Je aanwezigheid, je lach, je gemopper op wat ik toch wel niet had moeten doen. Kortom alles maakt deel uit, uit de leegte die je achterlaat in ons huiske.
De oneerlijke strijd, nog steeds, hetzij in lichtere mate, het ongeloof en onbegrip, maken dat ik met heel andere ogen naar deze gemene wereld aant kijken ben. Het beetje geloof wat ik ooit heb meegekregen is gedaald tot onder het vriespunt.

Quote: Alle dingen in de kamer zullen levenloze dingen zijn zonder jou, ik zeg je welterusten, ik geloof ik geloof ik geloof alleen in jou.
Posted by Elisabeth Ver on February 16, 2020
Lieve Anne
Ik lees je verhalen over Diana en jullie band .Het raakt me zo .Schrijf en deel je verhalen ,je verdriet ,huil of schreeuw desnoods je verdriet eruit .Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik je verdriet begrijp en dat kan ik deels maar niet echt omdat ik dit nooit hoop mee te maken .Sterkte lieverd mijn gedachten zijn bij je
Liefs Elisabeth
Posted by Elisabeth Ver on February 15, 2020
Een mooie site als herinnering aan je dochter Anne .Het raakt me om de herinneringen te lezen .Deel ze maar het zal je goed doen . Jammer dat ik haar niet gekend heb
Liefs Elisabeth
her Life

Rouwen.

Accepteer dat het rouwen om een kind nooit stopt en je dit verdriet altijd met je mee zult dragen. Leg de focus op de symbolische band; dat je kind in jou voortleeft, dat je zijn of haar aanwezigheid voelt en dat je aan hem of haar denkt bij het horen of zien van bepaalde dingen.
Ik voel Diana's aanwezigheid bij elke ademhaling, bij elke stap die ik zet loopt ze met mij mee, als ik naar bed moet, ja moet, want ik moet mezelf dwingen ook een beetje te slapen, komt ze naast me liggen en houden onze handen elkaar vast. Dan vertel ik haar hoe ik genoten heb van haar leven, van haar negen maanden verblijf in mijn buik, tot aan haar laatste dag dat ze hier op aarde was. 
Tussen het begin en het einde van haar leven zijn er zware en moeilijke dagen geweest, dagen die voor de rest van mijn leven nooit meer uit mijn herinnering zullen verdwijnen.
Rouwen is voor iedereen anders, lees ik regelmatig, en dat zal best zo zijn. Ik heb de dood nog niet zo vaak ontmoet in mijn directe omgeving, ooms, tantes, opa en oma, maar met deze mensen had ik niets, nee, ook niet met opa en oma, zij stierven toen ik nog totaal geen besef had van de dood, ik werd er niet bij betrokken door mijn moeder, ik ging gewoon naar school op zo'n dag, en verder was het klaar, zand erover, letterlijk. 
Het overlijden van mijn eigen kind zal ik nooit te boven komen, dat is voor mij een zekerheid. De band die ik had met mijn jongste kan ik in woorden aan niemand overbrengen. Eén zijn met je kind, hoe dat voelde wisten alleen Diana en ik.  En dat weten ook alleen mijn twee andere kinderen en kleinkinderen, die gevoelens zijn in woorden niet over te brengen. 
Ik herinner mij een dag ergens in juli, of misschien was het in augustus. We liepen samen in de duinen, met Guus, de hond van Diana's zus. Mensen die dat gebied ook kennen, weten dat daar ergens op een top een houten bankje staat. Daar gingen we even zitten, en we vertelden elkaar hoeveel we van elkaar hielden, dat kwam zomaar uit de lucht vallen omdat we ook kort spraken over mijn moeder van eenennegentig die in een verzorgingshuis verblijft. 
We keken elkaar aan, pakten elkaar vast, en Diana zei ' blijf jij nog maar lekker lang en gezond bij mij, want ik kan je nog lang niet missen, en daarachteraan zei ze, ge zijt mijn eigen lekker oud wefke, da witte gij wel he?...
Zo spraken we vaak tegen elkaar, Diana plaagde mij graag met dat soort uitspraken. 
Als Diana mij nu gezien had, huilend en onderwijl maar chocolade naar binnen proppend van pure frustratie en verdriet, dan had ik op mijn kop gekregen want met mijn diabetes mocht ik niet sollen, daar was ze consequent in.
Nu moeten wij verder zonder haar, ze had nog zoveel plannen met haar Wally, het ging haar goed de laatste tijd, ze was gelukkig. 
Verder zonder haar, het leven zal nooit meer zijn zoals het was, in ieder geval niet voor mij.

Puntjes...

'Jemig, ze Walter, er zijn de laatste maanden veel kilometers gereden door Diana, ik zag nogal wat nota's van het tankstation voorbij komen '.
Dat kan wel kloppen ja, na het overlijden van Tika in mei, trokken we er samen wat vaker op uit. Thuiskomen en niet verwelkomd worden door je liefste viervoeter was niets voor Diana. Er zou wel weer een keer een hond in huis komen, maar Diana zette dat verlangen even op een laag pitje. Ze wilde graag eerst eens met vakantie, vliegen, want dat had ze nog nóóit gedaan, en ze gaf ook aan, even rustig aan te willen doen. 
Bij Diana en Walter thuis was Diana de boekhoudster, zij zorgde ervoor dat alles op tijd betaald werd, en Walter vond dat best, Diana regelde de zaakjes goed. 
Dus toen Walter de financiële zaken over moest nemen van Diana, zag hij ook dat er regelmatig getankt was de laatste tijd. 
Nou, dat kan ik wel verklaren. We maakten veel en vaak puntjes reizen. Diana is haar hele ( korte) leven fan geweest van kerstlichtjes. Voor Diana geen gewone hanglamp, maar een bol van glas, versierd met lichtjes. Niet een bol, maar minstens twee. Voor Diana geen schemerlampen op de kast, maar kerstpuntjes. Het hele jaar door ja, kerst of geen kerst. 
Dit jaar moesten de puntjes toch echt vervangen worden, ze stonden er al jaren, de lichtjes had Diana al diverse keren vervangen, er moesten nu toch echt nieuwe komen. 
We hebben wat afgereisd, overal puntjes, maar allemaal met batterijen. Nee, Diana wilde puntjes op stroom, dus stad en land zochten we af, zonder succes. 
Nood breekt wetten, dus uiteindelijk werden het toch twee puntjes op batterijen. 
Het was een week of twee voor Diana's overlijden dat ze nog een poging wilde wagen, want het kon niet bestaan dat er nergens puntjes op stroom meer te koop waren. 
We zouden nog één keer op zoek gaan. En wat denk je, ze vond de puntjes dicht bij huis, nota bene bij Twiddes, onze eigen Wollekse kringloopwinkel. Precies de puntjes die ze zocht, er zat alleen een pietluttig kleurverschil in, ze waren allebei bruin, maar één van de twee had zo nu en dan even in de zon gestaan vermoed ik. 
Maar hoe zou ze dat gaan brengen thuis, er stonden pas twee nieuwe puntjes, Wally zag haar aankomen met weer twee nieuwe puntjes.....
Diana zou de puntjes op kerstavond tevoorschijn toveren was haar plan. 
Helaas heeft Diana geen toverkunst kunnen uithalen op kerstavond, de 24 ste werd ze opgenomen in het ziekenhuis. 
De puntjes had ze verstopt achterin haar auto, een kleed of iets eroverheen, en hoppa.... 
Kort na Diana 's overlijden moest ik Wally wel tippen over de verborgen puntjes. Hij reed verbaasd naar huis, en nog gee uur later kregen Lique en ik via watsapp een foto.... 
Op de kast stonden Diana's kerstpuntjes. 



My life.

Diana is geboren op 7 juli 1971. Het was een warme woensdag, en het was ook de uitgerekende geboortedatum.
''S morgens nog een was gedraaid, als je al twee kinderen hebt moet je gewoon doorgaan. In 1971 had ik nog geen weet van een moderne wasmachine, ik had een wasmachine met zo'n rond draaiende klopper, en een wringer er bovenop.
In 1971 wist je ook niet welke verrassing eruit zou komen met de geboorte, dat zag je pas als je baby geboren was. Ik had neutrale kleertjes in huis, ik was die tijd nogal dol op glanzend wit. Babytruitjes en een warme omslagdoek, dat deed ik mijn pasgeboren baby's aan.
Maar Diana maakte niet veel aanstalten om geboren te worden, ik begon met de voorbereiding van het avondeten toen ik plots zeer hevige rugpijn kreeg, gevolgd op wat op een wee leek. Ja, ik had inmiddels ervaring dus ik wachte rustig af. Niks aan de hand tot het toch wel menens begon te worden. Ik vond 07-07-1971 wel een mooie datum om mijn derde kind ter wereld te laten komen.
Zusje Angelique en broertje Pierre werden door mij nog in bad gedaan, zodat zij, mocht de baby zich aankondigen, naar oma gebracht konden worden.
Diana is geboren om een paar minuten voor half elf  avonds, een mooi mollig meisje van 8 pond en twee ons.
Bij het baby huis in de Antoniusstraat was een nieuwe wieg gekocht, op wieltjes, witte bekleding met rode bloemen.
Mijn moeder werkte die tijd bij een makelaarskantoor in Den Bosch, dus erg lang konden de andere kinderen niet bij haar blijven, tijdens de bevalling en daarna. 
Door hun vader zijn de kinderen de volgende dag weer opgehaald en ging het leven weer gewoon verder. Ik had kraamhulp die in de ochtend kwam om de baby te wassen, en daarna verdween ze weer om aan het einde van de middag nog even kwam kijken of het allemaal goed ging.
Ook vader was maar twee dagen thuis, dus dag drie stond ik weer achter de wasmachine, nee, niks geen kraamtijd zoals tegenwoordig, en zwangerschapsverlof.
Het is allemaal goed gekomen, Diana groeide op tot een lieve, leuke kleuter.
Samen met haar zusje en broertje was het een drukke maar leuke en gezellige tijd.
Ook bij ons waren er ups en downs, maar we kwamen er iedere keer weer samen uit. Naarmate de kinderen ouder werden, werden de banden met de kinderen onderling ook anders, hechter, closer. 
We hadden het fijn met elkaar, konden bouwen op elkaar. 
Tot 23 december ging het goed, met z'n drietjes zijn we die dag nog gezellig het centrum ingeweest, Diana schoonzoon en ik, geluncht op het overdekte terras, en toen jullie mij rond half vijf thuis brachten gaven we elkaar zoals altijd een kus, en was het ' tot morgen, we appen nog ma'... 
We hebben vast nog geapt, maar dat ben ik kwijt. 
Als ik toen ook maar één klein beetje een voorgevoel over de komende uren gehad zou hebben was ik niet van je zijde afgeweken, ja, je was vaak moe de laatste tijd, en ik zei ook tegen je dat je er zo moe en witjes uitzag. De bewuste 23 december was de eerste dag van je twee weken vakantie, je kon wat tot rust komen, even niet elke ochtend om vijf uur naast je bed staan. 
Het lot besloot anders. Rond negen uur belde mijn schoonzoon op, niet schrikken, zei hij, Diaantje ligt in het ziekenhuis. Diana was die nacht opgenomen omdat ze een hersenbloeding gekregen had. 
Eén en al ongeloof, dit kon niet waar zijn. 
Toen ik op de IC Diana zag liggen, aangesloten aan allerlei apparatuur sloeg de schrik mij om het hart. Er was nog geen paniek nodig zei de neuroloog, maar het was wel ernstig. 
Tien dagen leefden wij tussen hoop en vrees. Op 29 december was er een klein beetje hoop, Diana leek een beetje op te knappen, ze sprak en lachte, maakte grapjes, helaas was het van korte duur. Walter bleef op oudejaarsavond bij Diana, en ook de eerste dag van het nieuwe jaar leek goed te gaan. 
Het mocht echter niet zo zijn. 
Diana kreeg daarna complicatie op complicatie en zakte langzaam weg in een comateuze toestand. 
Op zaterdag 4 januari werd ons nog gezegd ' ga gerust even een paar uurtjes naar huis, Diana slaapt nog wel een poosje'. 
Anderhalf uur later werd mijn schoonzoon gebeld met de mededeling dat het slechter ging met Diana, of we wilden komen. 
Tijdens onze afwezigheid was er weer een scan van haar hoofd gemaakt omdat men Diana ook met pijnprikkels niet wakker kreeg. 
Wat er daarna gebeurd is, is voor mij te emotioneel om te beschrijven, en eigenlijk wil ik de laatste uren ook niet delen. 
Hoe moet je verder na het verlies van je kind, dat is met geen pen te beschrijven, dat is zo onmenselijk zwaar. 
Het leven gaat door, je krijgt bemoedigende woorden toegesproken, maar daar heb ik niks aan, en wil ik ook niks van horen. 
Na drie dagen hoor je niemand meer, en dat begrijp ik ook wel, want het leven gaat inderdaad door, alleen voor mij verloopt het leven na het overlijden van Diana anders. 
Ik wil daar begrip voor. Ik wil geen bezoek, omdat ik daar gewoon nog niet aan toe ben. 
Mijn kinderen en mijn schoonzoon zijn op dit moment genoeg voor mij. Ik heb niet de behoefte om bezocht en verzocht te worden. 
Respecteer dit asjeblieft, ik houd iedereen via deze site op de hoogte. 
Ik ben dankbaar voor de lieve berichtjes hier en op facebook. 



Recent stories

De tas.

Shared by Anne Van De Laar on February 22, 2020
Het is echt niet te beschrijven hoe het voelt als je dochter plotseling er niet meer is, het is gekmakend als je er over nadenkt. Weg, niets meer, ze bestaat niet meer, dat kan je verstand toch niet begrijpen. 
Dat oude mensen gaan sterven wil je brein nog wel accepteren, maar dat je kind er ineens niet meer is maakt je gek. Zo zit je nog bij elkaar, maak je plannen, en in een zucht is de wereld veranderd, is niets meer belangrijk. In een dieper gat kan je niet vallen. 
Ik ben voorbereid op de dood van mijn hoogbejaarde moeder, dat zie je aankomen en dat kan je accepteren, maar je kind, dat accepteer je als moeder nóóit. De wereld draait niet meer, het leven mag wat mij betreft voor mij ook ophouden, maar een moeder moet doorgaan voor de andere kinderen. Die doe je niet aan om ook maar uit het leven te stappen, ook al is dat dan je eigen keuze. 
Wat blijft zijn herinneringen. 
Elke keer thuiskomend begroet ik haar foto, en rollen de tranen over mijn wangen, ik kan en wil niet accepteren dat ik haar nóóit meer zal zien. Terwijl ik een kaarsje aansteekt zie ik de beelden van de laatste dagen dat Diana nog in leven was aan mijn netvlies voorbij komen. 
De gang van het ziekenhuis was een martelgang de laatste dagen. 
Ik moet mijzelf dwingen huiswaarts te gaan, de zwerfkatten voeren in Kaatsheuvel, soms blijf ik in mijn autootje zitten en kijk naar de meeuwen, ik strooi wat brokjes neer en kijk naar het schouwspel. Deze morgen was het druk ivm de carnaval, dan heb ik een excuus om te blijven kijken, en ik val niet op tussen de uitgedoste carnavalsvierders. 
Maar ik moet toch weer naar huis, als ik binnen kom lacht ze mij toe zoals ze dat altijd deed, met die pretoogjes en dat zwaaiende handje. Bij het afscheid altijd hetzelfde, een kus, en zwaaien tot ze echt helemaal uit het zicht was. 
In het ziekenhuis heb ik haar één maal nog zien zwaaien, toen had ik nog hoop dat alles toch nog goed zou komen ... 
Ik ben blij met de herinneringen aan Diana, ook de tastbare. 
De jas, de tas, waar ze helemaal voor haar dak ging, ooit gekocht bij Troedy's boetiek, er was nog één exemplaar aanwezig, en die nam Diana mee naar huis. 
Ze gebruikte de tas weinig, ze was er te zuinig op, er mocht niks gebeuren met de handgeknoopte strikjes aan de tas. '
' Ma ik wil dat jij 'm meeneemt, dan weet ik zeker dat hij heel blijft'. Dierbaar voor mij, alles wat mij aan haar herinnert blijft blij mij zolang ik nog leven mag. 


Weer een dag zonder jou...

Shared by Anne Van De Laar on February 19, 2020
Hey Diaantje, weer een dag zonder jou.
Wally schrijft dat elke dag zonder jou het gemis groter wordt. Ik begrijp hem, het gemis wordt ook met de dag groter. Hij mist je schaterlach, maar ook je gemopper. Hij mist het leven samen met jou. Je wordt heel erg gemist, ook door je zus, je broer en mij. Ik wil zomaar even tegen je praten nu we nooit meer kunnen appen, ik hoor je nog zeggen ' niet appen tijdens Utopia hoor', daar wil ik geen seconde van missen ". Je hebt er ook niets van gemist, je kon altijd nog terugkijken.
Het wil nog altijd niet tot mij doordringen dat jij zo plotseling bent weggegaan, ik heb telkens weer flashbacks van jouw dagen in het ziekenhuis, ik krijg die beelden maar niet van mijn netvlies. Van de eerste tot de laatste dag, het laatste uur, de laatste minuten, het is als een film die zich maar blijft herhalen.
"Ja, goed dat u het patiënten dagboek bij wil houden, foto's erbij maken is ook goed voor de verwerking straks, als uw dochter weer thuis is, want de meeste mensen herinneren zich niets meer van de tijd dat ze op de intensive care doorgebracht hebben".
Als ik toen ook maar enig besef had gehad van de strijd die jou te wachten stond, dan had ik het patiënten dagboek direct het raam uitgegooid. Die ene dag, dat je lachte, en grapjes maakte, heb ik het dagboek mee naar huis genomen, ik zou er iets moois van gaan maken voor jou, zodat je later terug zou kunnen zien en lezen wat er allemaal gebeurde met je op de IC. 
Op 31 december ben ik gestopt met schrijven, het was mijn gevoel dat seinde dat ik niets meer moest schrijven. Foto's heb ik nog wel genomen, van de klok aan de muur, de klok met de datum, dan kon jij zien welke dag het was, en de tijd. Foto's van de apparatuur waaraan je aangesloten was. Als ik even met jou alleen was maakte ik een foto van jou, ik wilde elke minuut met jou vastleggen, want mijn voorgevoel kwam uit, je ging het niet redden. 
Op de afdeling had een verpleegkundige die al twintig jaar op de IC zijn werk deed, nog niet eerder een patiënt gezien die werkelijk alle complicaties die maar te bedenken zijn ook had meegekregen. 
Langzaam ben je uit het leven weggegleden, ik heb je in mijn armen genomen, zoals ik dat 48 jaar eerder ook deed bij je geboorte. 
In mijn armen ben je gestopt met ademen. 
Weet dat je mijn kind bent en blijft, mijn herinneringen aan jou zal ik in mijn hart bewaren. Ik brand een kaarsje bij jouw foto, niet omdat ik geloof dat je nu een engel bent, of ergens in de hemel zweeft, dat vertelt de bijbel niet. In de bijbel staat dat de doden zich van niets meer bewust zijn, zij slapen als het ware in de dood totdat Jezus terug zal komen om hen tot leven op te wekken. 
Ik geloof dat, jij geloofde dat ook. 
Dat kaarsje brand bij jouw foto voor de verbondenheid tussen jou en mij. Jij bent het licht in mijn leven, tot wij elkaar weer terugzien brand ik voor ons een kaarsje. ♥️
                                  



Holy days...

Shared by Anne Van De Laar on February 17, 2020
Twee dagen voor haar kerstvakantie kwam Diana mij ophalen om een bakkie te gaan doen in het centrum, daarna zouden we nog een rondje met Guusje lopen.
Ik stapte in de auto, en toen ik zat zei ze ' zie je die doos op de achterbank, die hebben alle werknemers bij woonexpress gekregen. Er zitten spulletjes in die woonexpress niet meer gebruikt voor de kerst, want ieder jaar veranderen ze daar de kleuren voor in de boom en de versieringen.
Ik herinner me dat nog van vorig jaar, ook toen bracht Diana mij een doek voor aan de muur met een hert erop, ook van woonexpress. 
Toen ik later op de dag thuiskwam heb ik de doos in de logeerkamer gezet, en ik heb er even niet meer aan gedacht. Nu ik hier wat zit te staren, naar de foto's kijk van Diana, denk ik ineens weer aan de doos met verrassingen van woonexpress.....
En weer kan ik mijn tranen niet binnen houden, huilen doe ik steeds vaker, om de kleinste dingen, om het verlies van Diana, om een liedje wat ik hoor en wat zij mooi vond, als ik de Linda in de winkel zie liggen, die kocht Diana elke maand, als ik langs haar jas loop die wij samen gekocht hebben en die nu bij mij thuis hangt, en de jas aanraak. 
Geef me tijd, geef me veel tijd, zeg niet dat de tijd mijn pijn zal verzachten, zeg niet elke keer als je mij ziet of spreekt ' sterkte', ik kan dat woord niet meer horen....
Ik vraag maar één ding, tijd, al duurt tijd tot het einde van mijn leven. Tijd....