her Life

Rouwen.

Accepteer dat het rouwen om een kind nooit stopt en je dit verdriet altijd met je mee zult dragen. Leg de focus op de symbolische band; dat je kind in jou voortleeft, dat je zijn of haar aanwezigheid voelt en dat je aan hem of haar denkt bij het horen of zien van bepaalde dingen.
Ik voel Diana's aanwezigheid bij elke ademhaling, bij elke stap die ik zet loopt ze met mij mee, als ik naar bed moet, ja moet, want ik moet mezelf dwingen ook een beetje te slapen, komt ze naast me liggen en houden onze handen elkaar vast. Dan vertel ik haar hoe ik genoten heb van haar leven, van haar negen maanden verblijf in mijn buik, tot aan haar laatste dag dat ze hier op aarde was. 
Tussen het begin en het einde van haar leven zijn er zware en moeilijke dagen geweest, dagen die voor de rest van mijn leven nooit meer uit mijn herinnering zullen verdwijnen.
Rouwen is voor iedereen anders, lees ik regelmatig, en dat zal best zo zijn. Ik heb de dood nog niet zo vaak ontmoet in mijn directe omgeving, ooms, tantes, opa en oma, maar met deze mensen had ik niets, nee, ook niet met opa en oma, zij stierven toen ik nog totaal geen besef had van de dood, ik werd er niet bij betrokken door mijn moeder, ik ging gewoon naar school op zo'n dag, en verder was het klaar, zand erover, letterlijk. 
Het overlijden van mijn eigen kind zal ik nooit te boven komen, dat is voor mij een zekerheid. De band die ik had met mijn jongste kan ik in woorden aan niemand overbrengen. Eén zijn met je kind, hoe dat voelde wisten alleen Diana en ik.  En dat weten ook alleen mijn twee andere kinderen en kleinkinderen, die gevoelens zijn in woorden niet over te brengen. 
Ik herinner mij een dag ergens in juli, of misschien was het in augustus. We liepen samen in de duinen, met Guus, de hond van Diana's zus. Mensen die dat gebied ook kennen, weten dat daar ergens op een top een houten bankje staat. Daar gingen we even zitten, en we vertelden elkaar hoeveel we van elkaar hielden, dat kwam zomaar uit de lucht vallen omdat we ook kort spraken over mijn moeder van eenennegentig die in een verzorgingshuis verblijft. 
We keken elkaar aan, pakten elkaar vast, en Diana zei ' blijf jij nog maar lekker lang en gezond bij mij, want ik kan je nog lang niet missen, en daarachteraan zei ze, ge zijt mijn eigen lekker oud wefke, da witte gij wel he?...
Zo spraken we vaak tegen elkaar, Diana plaagde mij graag met dat soort uitspraken. 
Als Diana mij nu gezien had, huilend en onderwijl maar chocolade naar binnen proppend van pure frustratie en verdriet, dan had ik op mijn kop gekregen want met mijn diabetes mocht ik niet sollen, daar was ze consequent in.
Nu moeten wij verder zonder haar, ze had nog zoveel plannen met haar Wally, het ging haar goed de laatste tijd, ze was gelukkig. 
Verder zonder haar, het leven zal nooit meer zijn zoals het was, in ieder geval niet voor mij.

Puntjes...

'Jemig, ze Walter, er zijn de laatste maanden veel kilometers gereden door Diana, ik zag nogal wat nota's van het tankstation voorbij komen '.
Dat kan wel kloppen ja, na het overlijden van Tika in mei, trokken we er samen wat vaker op uit. Thuiskomen en niet verwelkomd worden door je liefste viervoeter was niets voor Diana. Er zou wel weer een keer een hond in huis komen, maar Diana zette dat verlangen even op een laag pitje. Ze wilde graag eerst eens met vakantie, vliegen, want dat had ze nog nóóit gedaan, en ze gaf ook aan, even rustig aan te willen doen. 
Bij Diana en Walter thuis was Diana de boekhoudster, zij zorgde ervoor dat alles op tijd betaald werd, en Walter vond dat best, Diana regelde de zaakjes goed. 
Dus toen Walter de financiële zaken over moest nemen van Diana, zag hij ook dat er regelmatig getankt was de laatste tijd. 
Nou, dat kan ik wel verklaren. We maakten veel en vaak puntjes reizen. Diana is haar hele ( korte) leven fan geweest van kerstlichtjes. Voor Diana geen gewone hanglamp, maar een bol van glas, versierd met lichtjes. Niet een bol, maar minstens twee. Voor Diana geen schemerlampen op de kast, maar kerstpuntjes. Het hele jaar door ja, kerst of geen kerst. 
Dit jaar moesten de puntjes toch echt vervangen worden, ze stonden er al jaren, de lichtjes had Diana al diverse keren vervangen, er moesten nu toch echt nieuwe komen. 
We hebben wat afgereisd, overal puntjes, maar allemaal met batterijen. Nee, Diana wilde puntjes op stroom, dus stad en land zochten we af, zonder succes. 
Nood breekt wetten, dus uiteindelijk werden het toch twee puntjes op batterijen. 
Het was een week of twee voor Diana's overlijden dat ze nog een poging wilde wagen, want het kon niet bestaan dat er nergens puntjes op stroom meer te koop waren. 
We zouden nog één keer op zoek gaan. En wat denk je, ze vond de puntjes dicht bij huis, nota bene bij Twiddes, onze eigen Wollekse kringloopwinkel. Precies de puntjes die ze zocht, er zat alleen een pietluttig kleurverschil in, ze waren allebei bruin, maar één van de twee had zo nu en dan even in de zon gestaan vermoed ik. 
Maar hoe zou ze dat gaan brengen thuis, er stonden pas twee nieuwe puntjes, Wally zag haar aankomen met weer twee nieuwe puntjes.....
Diana zou de puntjes op kerstavond tevoorschijn toveren was haar plan. 
Helaas heeft Diana geen toverkunst kunnen uithalen op kerstavond, de 24 ste werd ze opgenomen in het ziekenhuis. 
De puntjes had ze verstopt achterin haar auto, een kleed of iets eroverheen, en hoppa.... 
Kort na Diana 's overlijden moest ik Wally wel tippen over de verborgen puntjes. Hij reed verbaasd naar huis, en nog gee uur later kregen Lique en ik via watsapp een foto.... 
Op de kast stonden Diana's kerstpuntjes. 



My life.

Diana is geboren op 7 juli 1971. Het was een warme woensdag, en het was ook de uitgerekende geboortedatum.
''S morgens nog een was gedraaid, als je al twee kinderen hebt moet je gewoon doorgaan. In 1971 had ik nog geen weet van een moderne wasmachine, ik had een wasmachine met zo'n rond draaiende klopper, en een wringer er bovenop.
In 1971 wist je ook niet welke verrassing eruit zou komen met de geboorte, dat zag je pas als je baby geboren was. Ik had neutrale kleertjes in huis, ik was die tijd nogal dol op glanzend wit. Babytruitjes en een warme omslagdoek, dat deed ik mijn pasgeboren baby's aan.
Maar Diana maakte niet veel aanstalten om geboren te worden, ik begon met de voorbereiding van het avondeten toen ik plots zeer hevige rugpijn kreeg, gevolgd op wat op een wee leek. Ja, ik had inmiddels ervaring dus ik wachte rustig af. Niks aan de hand tot het toch wel menens begon te worden. Ik vond 07-07-1971 wel een mooie datum om mijn derde kind ter wereld te laten komen.
Zusje Angelique en broertje Pierre werden door mij nog in bad gedaan, zodat zij, mocht de baby zich aankondigen, naar oma gebracht konden worden.
Diana is geboren om een paar minuten voor half elf  avonds, een mooi mollig meisje van 8 pond en twee ons.
Bij het baby huis in de Antoniusstraat was een nieuwe wieg gekocht, op wieltjes, witte bekleding met rode bloemen.
Mijn moeder werkte die tijd bij een makelaarskantoor in Den Bosch, dus erg lang konden de andere kinderen niet bij haar blijven, tijdens de bevalling en daarna. 
Door hun vader zijn de kinderen de volgende dag weer opgehaald en ging het leven weer gewoon verder. Ik had kraamhulp die in de ochtend kwam om de baby te wassen, en daarna verdween ze weer om aan het einde van de middag nog even kwam kijken of het allemaal goed ging.
Ook vader was maar twee dagen thuis, dus dag drie stond ik weer achter de wasmachine, nee, niks geen kraamtijd zoals tegenwoordig, en zwangerschapsverlof.
Het is allemaal goed gekomen, Diana groeide op tot een lieve, leuke kleuter.
Samen met haar zusje en broertje was het een drukke maar leuke en gezellige tijd.
Ook bij ons waren er ups en downs, maar we kwamen er iedere keer weer samen uit. Naarmate de kinderen ouder werden, werden de banden met de kinderen onderling ook anders, hechter, closer. 
We hadden het fijn met elkaar, konden bouwen op elkaar. 
Tot 23 december ging het goed, met z'n drietjes zijn we die dag nog gezellig het centrum ingeweest, Diana schoonzoon en ik, geluncht op het overdekte terras, en toen jullie mij rond half vijf thuis brachten gaven we elkaar zoals altijd een kus, en was het ' tot morgen, we appen nog ma'... 
We hebben vast nog geapt, maar dat ben ik kwijt. 
Als ik toen ook maar één klein beetje een voorgevoel over de komende uren gehad zou hebben was ik niet van je zijde afgeweken, ja, je was vaak moe de laatste tijd, en ik zei ook tegen je dat je er zo moe en witjes uitzag. De bewuste 23 december was de eerste dag van je twee weken vakantie, je kon wat tot rust komen, even niet elke ochtend om vijf uur naast je bed staan. 
Het lot besloot anders. Rond negen uur belde mijn schoonzoon op, niet schrikken, zei hij, Diaantje ligt in het ziekenhuis. Diana was die nacht opgenomen omdat ze een hersenbloeding gekregen had. 
Eén en al ongeloof, dit kon niet waar zijn. 
Toen ik op de IC Diana zag liggen, aangesloten aan allerlei apparatuur sloeg de schrik mij om het hart. Er was nog geen paniek nodig zei de neuroloog, maar het was wel ernstig. 
Tien dagen leefden wij tussen hoop en vrees. Op 29 december was er een klein beetje hoop, Diana leek een beetje op te knappen, ze sprak en lachte, maakte grapjes, helaas was het van korte duur. Walter bleef op oudejaarsavond bij Diana, en ook de eerste dag van het nieuwe jaar leek goed te gaan. 
Het mocht echter niet zo zijn. 
Diana kreeg daarna complicatie op complicatie en zakte langzaam weg in een comateuze toestand. 
Op zaterdag 4 januari werd ons nog gezegd ' ga gerust even een paar uurtjes naar huis, Diana slaapt nog wel een poosje'. 
Anderhalf uur later werd mijn schoonzoon gebeld met de mededeling dat het slechter ging met Diana, of we wilden komen. 
Tijdens onze afwezigheid was er weer een scan van haar hoofd gemaakt omdat men Diana ook met pijnprikkels niet wakker kreeg. 
Wat er daarna gebeurd is, is voor mij te emotioneel om te beschrijven, en eigenlijk wil ik de laatste uren ook niet delen. 
Hoe moet je verder na het verlies van je kind, dat is met geen pen te beschrijven, dat is zo onmenselijk zwaar. 
Het leven gaat door, je krijgt bemoedigende woorden toegesproken, maar daar heb ik niks aan, en wil ik ook niks van horen. 
Na drie dagen hoor je niemand meer, en dat begrijp ik ook wel, want het leven gaat inderdaad door, alleen voor mij verloopt het leven na het overlijden van Diana anders. 
Ik wil daar begrip voor. Ik wil geen bezoek, omdat ik daar gewoon nog niet aan toe ben. 
Mijn kinderen en mijn schoonzoon zijn op dit moment genoeg voor mij. Ik heb niet de behoefte om bezocht en verzocht te worden. 
Respecteer dit asjeblieft, ik houd iedereen via deze site op de hoogte. 
Ik ben dankbaar voor de lieve berichtjes hier en op facebook.