Stories

Weer een dag zonder jou...

Shared by Anne Van De Laar on February 19, 2020
Hey Diaantje, weer een dag zonder jou.
Wally schrijft dat elke dag zonder jou het gemis groter wordt. Ik begrijp hem, het gemis wordt ook met de dag groter. Hij mist je schaterlach, maar ook je gemopper. Hij mist het leven samen met jou. Je wordt heel erg gemist, ook door je zus, je broer en mij. Ik wil zomaar even tegen je praten nu we nooit meer kunnen appen, ik hoor je nog zeggen ' niet appen tijdens Utopia hoor', daar wil ik geen seconde van missen ". Je hebt er ook niets van gemist, je kon altijd nog terugkijken.
Het wil nog altijd niet tot mij doordringen dat jij zo plotseling bent weggegaan, ik heb telkens weer flashbacks van jouw dagen in het ziekenhuis, ik krijg die beelden maar niet van mijn netvlies. Van de eerste tot de laatste dag, het laatste uur, de laatste minuten, het is als een film die zich maar blijft herhalen.
"Ja, goed dat u het patiënten dagboek bij wil houden, foto's erbij maken is ook goed voor de verwerking straks, als uw dochter weer thuis is, want de meeste mensen herinneren zich niets meer van de tijd dat ze op de intensive care doorgebracht hebben".
Als ik toen ook maar enig besef had gehad van de strijd die jou te wachten stond, dan had ik het patiënten dagboek direct het raam uitgegooid. Die ene dag, dat je lachte, en grapjes maakte, heb ik het dagboek mee naar huis genomen, ik zou er iets moois van gaan maken voor jou, zodat je later terug zou kunnen zien en lezen wat er allemaal gebeurde met je op de IC. 
Op 31 december ben ik gestopt met schrijven, het was mijn gevoel dat seinde dat ik niets meer moest schrijven. Foto's heb ik nog wel genomen, van de klok aan de muur, de klok met de datum, dan kon jij zien welke dag het was, en de tijd. Foto's van de apparatuur waaraan je aangesloten was. Als ik even met jou alleen was maakte ik een foto van jou, ik wilde elke minuut met jou vastleggen, want mijn voorgevoel kwam uit, je ging het niet redden. 
Op de afdeling had een verpleegkundige die al twintig jaar op de IC zijn werk deed, nog niet eerder een patiënt gezien die werkelijk alle complicaties die maar te bedenken zijn ook had meegekregen. 
Langzaam ben je uit het leven weggegleden, ik heb je in mijn armen genomen, zoals ik dat 48 jaar eerder ook deed bij je geboorte. 
In mijn armen ben je gestopt met ademen. 
Weet dat je mijn kind bent en blijft, mijn herinneringen aan jou zal ik in mijn hart bewaren. Ik brand een kaarsje bij jouw foto, niet omdat ik geloof dat je nu een engel bent, of ergens in de hemel zweeft, dat vertelt de bijbel niet. In de bijbel staat dat de doden zich van niets meer bewust zijn, zij slapen als het ware in de dood totdat Jezus terug zal komen om hen tot leven op te wekken. 
Ik geloof dat, jij geloofde dat ook. 
Dat kaarsje brand bij jouw foto voor de verbondenheid tussen jou en mij. Jij bent het licht in mijn leven, tot wij elkaar weer terugzien brand ik voor ons een kaarsje. ♥️
                                  



Holy days...

Shared by Anne Van De Laar on February 17, 2020
Twee dagen voor haar kerstvakantie kwam Diana mij ophalen om een bakkie te gaan doen in het centrum, daarna zouden we nog een rondje met Guusje lopen.
Ik stapte in de auto, en toen ik zat zei ze ' zie je die doos op de achterbank, die hebben alle werknemers bij woonexpress gekregen. Er zitten spulletjes in die woonexpress niet meer gebruikt voor de kerst, want ieder jaar veranderen ze daar de kleuren voor in de boom en de versieringen.
Ik herinner me dat nog van vorig jaar, ook toen bracht Diana mij een doek voor aan de muur met een hert erop, ook van woonexpress. 
Toen ik later op de dag thuiskwam heb ik de doos in de logeerkamer gezet, en ik heb er even niet meer aan gedacht. Nu ik hier wat zit te staren, naar de foto's kijk van Diana, denk ik ineens weer aan de doos met verrassingen van woonexpress.....
En weer kan ik mijn tranen niet binnen houden, huilen doe ik steeds vaker, om de kleinste dingen, om het verlies van Diana, om een liedje wat ik hoor en wat zij mooi vond, als ik de Linda in de winkel zie liggen, die kocht Diana elke maand, als ik langs haar jas loop die wij samen gekocht hebben en die nu bij mij thuis hangt, en de jas aanraak. 
Geef me tijd, geef me veel tijd, zeg niet dat de tijd mijn pijn zal verzachten, zeg niet elke keer als je mij ziet of spreekt ' sterkte', ik kan dat woord niet meer horen....
Ik vraag maar één ding, tijd, al duurt tijd tot het einde van mijn leven. Tijd.... 

Delen ♥️

Shared by Anne Van De Laar on February 17, 2020
Bij elkaar zijn om te delen. Niet alleen herinneringen en foto's, maar ook om de verbondenheid die je met elkaar voelt omdat je alledrie van dezelfde persoon gehouden hebt, en altijd zal blijven houden. Walter van zijn vrouw, Lique van haar zus, ook Pierre van zijn zus, en ik van mijn dochter.
Het huis binnen komen waar alles herinnert aan je dochter is een terugkerende stap die emoties meebrengt, maar goed is voor de verwerking met elkaar, wij kenden Diana het beste, en elke stap in het huis waar Diana en Walter woonden brengt ons voor mijn gevoel nog dichter bij elkaar.
Samen zitten we nog aan het begin van een rouwproces, en niemand kan voorspellen hoeveel tijd ieder van ons nodig zal hebben om ons hier doorheen te slaan. Verdwijnen zal het verlies nooit, verzachten misschien wel, al zal het bij ieder van ons sporen achterlaten. Na het overlijden van een dierbare geliefde, vrouw, zus of dochter, zal het leven voor altijd anders zijn. 
Ik zie op tegen de leegte die Diana achterlaat, haar vrolijke begroetingen, haar humor, haar plagerijtjes. Maar vooral haar liefde, ze was zorgzaam, was altijd de eerste die mij naar de dokter stuurde als er iets met mij was wat zij niet vertrouwde. We waren meer dan moeder en dochter, zeg maar gerust twee handen op één buik. 
Walter en Diana zijn min of meer door een gezamenlijke vriend en collega aan elkaar gekoppeld. Beiden waren vrijgezel en naar mijn idee was Diana wel content met haar vrije leventje, maar van Walter wist ik dat niet zo zeker. Wat ik wel weet is dat Walter behoorlijk moeite heeft moeten doen om Diana aan de haak te slaan. Maar uiteindelijk is het toch goed gekomen en waren ze samen, én als twee verschillende mensen gelukkig met elkaar. Ze vulden elkaar goed aan, én waren aan elkaar gewaagd, wat ons vaak verstelt deed staan. Soms leken ze op Tiny en Lou, en het volgende moment weer op Max en Alex. 
Tot het noodlot toesloeg, want zo voelt het, en zo was het. De eerste dag van twee weken wintervakantie voor Diana en Walter. 
Het moest vast en zeker een leuke tijd worden zo vlak voor kerst. Met kerst zouden we uit eten gaan, Diana, Walter, Lique en ik. 
Voor dit uitje hadden wij, de drie dames, onze outfits al klaarhangen, alle drie in feestelijk zwart, chique zwart. 
De maandag voor kerst zijn we gedrieën nog naar het centrum geweest, op het overdekte terras ook nog gezellig gezeten......
De nacht daarop sloeg het noodlot toe, ik kan het niet anders zien. 
Diana kreeg die nacht een fatale hersenbloeding, die er de eerste paar dagen nog niet fataal uitzag, de neuroloog gaf ons een klein beetje hoop op verbetering, maar helaas heeft het niet zo mogen zijn. 
Na een dag of acht is Diana in een comateuze toestand geraakt waaruit zij niet meer is ontwaakt. Alle complicaties je 
maar kan krijgen bij een hersenbloeding heeft Diana gehad, er was geen redden aan. 
Steun zoeken bij elkaar. Zonder elkaar gaat dit niet goedkomen. Walter alleen in het huis wat Diana het laatste jaar nóg gezelliger gemaakt had, thuiskomen in een huis waar Diana er niet meer is om hem te verwelkomen. Samen smorgens tegelijk opstaan, koffie drinken, elkaar uitzwaaien.... 
Walter die steevast rond de klok van twee zijn Diaantje even belde om haar stem te horen, en te zeggen '  dat ik oe luf war Jaantjuh'.... 
En Lique, ineens was ze daar niet meer die pretletter waarmee je zo'n lol kon hebben, om de onbenulligste dingen. Schaterlachen in de bioscoop, of zomaar om een gekke opmerking, nooit meer samen de honden uitlaten. Je kon en kan het nog steeds niet bevatten. Spontaan barst je in huilen uit, want je kan en wil niet accepteren dat je haar nooit meer zal zien. Je kunt maar moeilijk accepteren dat je zus nu in een urn op de kast staat.... 
Hoe gaan we verder, de toekomst zal het uitwijzen. Diana blijft in ons leven verweven, ze zal voor altijd met ons verbonden zijn, tot ook de dood ons scheidt van elkaar. 
Door onze liefde voor Diana hoop ik dat wij aan elkaar verbonden blijven... ♥️

Valentijn, dag van de liefde...

Shared by Anne Van De Laar on February 15, 2020
Walter heeft er voor gekozen de as van Diana juist op valentijnsdag naar huis te halen. Dat heeft een reden, omdat andere dagen soms geen geschikte dag van thuiskomst zijn als die dag met een andere herdenkingsdag samenvalt, Ik noem maar wat simpels, je broer of zus viert zijn / haar zoveelste huwelijksverjaardag, dan valt de thuiskomst van je geliefde overledene op een dag die niet alleen voor jou speciaal is.
Ik begrijp dat, en vindt het  een goede beslissing. 
Walter had een prachtige glazen urn gekocht in Diana's favoriete kleuren. 
Samen zijn mijn schoonzoon en ik naar het crematorium gereden, ik persoonlijk vond het zwaar, je gaat weer naar de plaats waar je een paar weken daarvoor je zo inniggeliefde vrouw, dochter, naar toe gebracht hebt, toen was je kind nog zichtbaar je kind, en dan wordt er een blauw, onpersoonlijk blik voor je neergezet. Dat is heel emotioneel, dat is raar, dat wil je nog steeds niet aanvaarden. 
Op deze plek kwam ze een paar weken geleden binnen als mens, nu mag je haar resten meenemen in een asbus. 
Gelukkig heeft mijn schoonzoon in het crematorium de as van onze lieve Diana daar in de urn laten plaatsen, ik weet niet of ik het aangekund had om Diana in een, voor mij toch onpersoonlijk blik, mee terug naar huis had kunnen nemen. 
Respect voor uitvaartverzorging Dela, de wensen die wij hadden met betrekking tot alles rondom Diana's overlijden en crematie zijn op waardige wijze, en met alle respect vervuld. Dank daarvoor aan Dela. 
Diana's laatste rustplaats is thuis, in het door haar zo gezellig ingerichte huisje, waar zij mooie en liefdevolle jaren heeft doorgebracht met Walter en haar hondenkind Tika. 
Wij vonden het als familie fijn dat zovelen afscheid van Diana kwamen nemen, dat heeft ons goedgeaan. 
Ik vond het fijn Rabia te zien, Diana's collega, het botste weleens tussen de dames, maar ik heb respect dat zij er toch was. 
Wie wil mag hier herinneringen delen die jullie met haar hadden. Ik wil via deze site iedereen uitnodigen om ook foto's te delen, want ik wil de herinnering aan Diana levend houden. 



Maria kapel.

Shared by Anne Van De Laar on February 15, 2020
' Hey, hallo zeg, lang niet gezien, hoe is het? '.
Vraag vooral nu niet hoe het met mij gaat, want dan ontploft ik. Ze heeft me inderdaad al even niet gezien, dus ik kan haar de vraag niet kwalijk nemen. 
Ik schiet vol, hoe kan zij ook weten dat mijn dochter vorige maand overleden is. 
Ik zeg' goed hoor, en hoop dat ze doorloopt. 
Ik geloof er niks van, vertel eens kind, wat is er aan de hand.... '
Ze slaat haar hand voor haar mond en zegt, ohhhh meiske toch, wat verschrikkelijk voor je '. Dat wist ik niet, niemand heeft mij dit verteld. 
Nee, dat kan ook niet als je anderen geen ruimte geeft om ook maar één woord te kunnen zeggen zodra zij in de buurt komt. 
De meeste medebewoners in mijn flat lopen een blokje om als de danseres in zicht is. Ze is dik over de tachtig, maar haar kwieke loopje en haar slanke postuurtje heeft ze overgehouden aan de tijd dat ze danste, samen met haar inmiddels overleden man deed ze fanatiek aan stijldansen. 
Ach ach, wat moet een mens toch klappen incasseren he kind, ik begrijp dat je niet vrolijk bent nu '....... (  uhhhhh?) 
Maar, zo gaat ze verder, blijf ademhalen, blijf in beweging en probeer goed te slapen, want dat heeft mij er ook bovenop geholpen toen mijn man vier jaar geleden overleed'. Nou wil ik niet lullig doen, maar haar man was dik in de tachtig toen hij stierf tijdens een operatie, en hij had aangegeven niet gereanimeerd te willen worden, mocht hem iets overkomen. 
Daar had de danseres vrede mee gehad, ze hadden saampjes een goed leven gehad, veel gereisd, geen kinderen, altijd hard gewerkt samen... 
Een paar dagen na zijn crematie had ze het vliegtuig genomen, er was een huisje in Spanje, niet zo groot hoor, maar gewoon comfortabel, en daar was ze op verhaal gekomen...bla bla bla bla.... 
Jij moet er ook uitgaan, want van thuiszitten word je alleen maar verdrietig, zei de danseres. Weet je, ging ze verder, ik heb veel steun aan Maria, ik loop er zo heen, het is goed voor mijn conditie, en je bent gelijk ook even lekker buiten voor een frisse neus '. 
Ik begon te koken, want ze ratelde maar verder, ik stond daar beneden te wachten op mijn schoonzoon want samen zouden wij bij het crematorium de as van mijn dochter op gaan halen. Toen deed ik wat de danseres mij aangeraden had, door mijn tranen heen nam ik een hap lucht, (  blijven ademen zei ze toch? ) en vertelde haar dat mijn dochter geen tachtiger was die niet meer gereanimeerd wilde worden, maar een jonge vrouw in de bloei van haar leven, een jonge vrouw die getroffen werd door een hersenbloeding, een jonge vrouw die door alle complicaties er bovenop, uit het leven was weggerukt... 
Weer sloeg ze haar hand voor haar mond. 
'  Meisje, ik weet zeker dat jij je er wel doorheen slaat, je bent een sterke vrouw, het gaat je lukken net zoals het mij gelukt is'.... 
Ik zal bij Maria een goed woordje voor je doen '... 



De jas...

Shared by Anne Van De Laar on February 10, 2020
Ergens eind augustus, begin september, zag Diana deze jas ergens in een vrouwenblad, als ik mij niet vergis was het in de vriendin. De jas zou binnen afzienbare tijd te koop worden aangeboden in een C & A filiaal. Nog diezelfde dag reed ik met Diana naar de winkel in onze woonplaats. Ze moest en zou gaan informeren wanneer de jas in de verkoop zou komen. In onze woonplaats wisten ze nog van niks, en Diana liet haar telefoonnummer achter, mocht de jas onverwacht binnenkomen.
Ook ik werd geïnstrueerd om af en toe het filiaal eens binnen te lopen, want het zou goed kunnen dat ze haar vergaten te bellen. 
Nog diezelfde week togen we samen naar Den Bosch, want wie weet... 
Ook daar wist men nog nergens van, en dat bracht Diana op het idee om het hoofdkantoor van C & A in Amsterdam te bellen. Toen had ze beet, in Amsterdam wist men precies wanneer en in welke filialen de bewuste jas te koop aangeboden zou worden. Als Diana iets in haar hoofd heeft, zit het niet ergens anders, dus togen wij op haar eerste vrije middag weer naar Den Bosch. 
Ze gaf weer haar gegevens door, en ja hoor, een week of vier later werd dochterlief gebeld dat de jas vanaf 18 november in de winkels zou komen, en dat voor Diana een jas gereserveerd zou worden. 
Eindelijk had ze de jas, maar gedragen heeft Diana hem nooit. Het was eerst nog niet koud genoeg, en ja, zeg nou zelf, als je elke dag in dezelfde jas loopt is het mooie er zo van af, dan zegt iedereen ', daar heb je haar weer met die jas'. Nee, een reserve jas moest ook nog kunnen, en omdat het inmiddels al tegen vijf december liep was het hier en daar al opruiming.
Er was helaas geen Tika meer om haar tijd aan te besteden, dus liepen we regelmatig eens door het centrum. En daar zag ze hem, de gifgroene reserve jas, die wou ze hebben, want in zo'n opvallende kleur zou niemand zich vertonen. Waarschijnlijk was de jas ook daarom al zo snel voor minder dan de helft, maar Diana viel als een blok voor het gifgroene exemplaar.
Beide jassen hangen nu bij mij, nog met de prijskaartjes eraan,en daar blijven ze tot ik er ook niet meer ben. Dit is zo dierbaar voor mij, twee jassen van mijn geliefde dochter, jassen met een verhaal, een herinnering aan mijn véél te vroeg overleden jongste kind. ♥️❤️

Share a story

 
Illustrate your story with a picture, music or video (optional):