ForeverMissed
Stories

Share a special moment from Diana's life.

Uniek kind van mij.....

Shared by Anne Van De Laar on April 15, 2021
Ieder kind is uniek
ieder kind is een eenheid
ieder kind is een unieke wereld

ongeacht levensduur
ongeacht leeftijd
ongeacht levensstijl
ongeacht afkomst
ongeacht status

ieder sterven is uniek
iedere dood is uniek
iedere dood
onzegbaar
schokkend
zichtbaar of onzichtbaar

ieder kind
ieder sterven
iedere dood
is onvergelijkbaar

jij mag vragen
om ruimte
om aandacht
voor jouw unieke verhaal

dat is geen egoisme
maar respect
voor het unieke leven. 

(mvdb)

Bewaren.

Shared by Anne Van De Laar on April 13, 2021
Jou
bewaren wij
in onze verhalen

jou
bewaren wij
in ons hart

jou
bewaren wij
in ons gemis

jouw naam
brengen wij ter sprake
als anderen zwijgen

jouw naam
noemen wij
als anderen denken :
al zo lang geleden... 

( mvdb) 

Oma 26 -11 - 2020

Shared by Anne Van De Laar on April 12, 2021
2020......

" Ha woeffie......zijn naam wist ze niet meer, evenmin als die van ons. Samen bezochten jij en ik met regelmaat je oma. Tika was er altijd bij, want zonder Tika was er ook geen Diana. 
Ze wist het niet meer. Ze wist heel veel niet meer......
De laatste keer dat wij samen je oma bezochten was een week voor jouw overlijden. Kort daarvoor waren wij ook nog bij het laatste sinterklaas feest geweest wat het verzorgingshuis begin december had georganiseerd. 
Het treft me pijnlijk, ik bekijk foto's...... 
Het raakt me, het lijkt alsof dit allemaal gisteren was...... 
Ik heb dagen dat alles zwart is, dat de donkere wolk boven mijn hoofd niet weg wil drijven. Soms helpt lezen, soms helpt foto's bekijken, meestal helpt schrijven, maar ook dat lukt niet echt vandaag. 

Veel foto's van jullie samen heb ik niet, jij was meestal degene die de foto's maakte. “ Nee, ik wil niet op de foto, ik zie er niet uit, ik heb een pukkel, ik heb een koortslip, ik heb'............ je wist altijd wel een excuus te verzinnen. 
De foto's die ik heb van jou en je oma koester ik, foto's van jullie samen bedoel ik, want dat zijn er maar weinig. 
De foto waarop wij beiden op de achtergrond zitten bij je oma's laatste feest in het Koetshuis ben ik kwijt, misschien per ongeluk gewist, verplaatst, ik weet het echt niet, hopelijk heeft je zus de foto nog ergens opgeslagen........


Diana ♥️ ♥️ ♥️

Shared by Anne Van De Laar on April 11, 2021
Je naam
noem ik hier

je naam
te weinig nog genoemd 

je naam
lijkt wel vergeten

je naam
elke dag
in het kloppen van mijn hart

je naam
die mij zoveel veerkracht gaf
en nog

je naam
zo onvergetelijk
zo lief
zo verweven 
met wie ik ben
met wie ik worden zal

je naam
gaat altijd
met mij mee
( mvdb) 

Moordkuil.

Shared by Anne Van De Laar on April 11, 2021
Heel wat mensen proberen in de 
crisis hun verdriet te uiten. Er zijn er die gaan schrijven ( ik ). Ze beginnen aan een dagboek, en maken van hun hart geen moordkuil. ( tot nu toe gedraag ik mij )
Ze richten zich tot een denkbeeldige vriend, voor wie ze zich niet hoeven in te houden. Schrijven is schrappen. Je kunt je laten gaan zonder schaamte. Recht voor z'n raap. Je schrikt soms van jezelf, maar je vriend, je dagboek, schrikt nergens van. Het witte papier is ongelooflijk geduldig, en nodigt uit om te zeggen wat je voelt.
Sommigen geven later een gekuiste versie van zo'n dagboek uit. Slechts enkelen zijn zo begaafd dat hun tekst vele anderen ontroert. Maar zij zijn niet de norm. Het gaat erom dat ieder de vorm vindt waarin hij of zij zich kan uiten.  

( Marius van den Berg)


Verhuisdoos.....

Shared by Anne Van De Laar on April 10, 2021
Het is geen ramp hoor Diana, ik koop wel vaker iets dat het achteraf net niet is. Laat ik het anders zeggen. Een boek, wéér een ja. Troostboek, woorden van kracht, moed, en inspiratie. 
Oh ja, het is zeker een mooi boekje, ik kan er zeker troost in vinden, maar net als ik geloofde jij ook niet dat na je dood je ziel naar de hemel gaat. 
De meeste gedichten gaan over de overgang naar een nieuw leven, samen zijn met de mensen die jou en anderen al voorgingen naar het hemelse leven....... .....samen met je oma aan de koffie daarboven....dat geloven wij niet....
Ik respecteer het geloof van iedereen, maar laat mij ook in mijn waarde. 

Zeker, het zijn mooie gedichten, maar gedichten waar wij niet achterstaan plaats ik ook niet. 
Vanmorgen nog twee mooie boekjes gekregen van je zus, en zo heb ik even genoeg voorraad in de kast om mezelf te troosten. 
Het zijn moeilijke dagen zonder contactmogelijkheden in de corona crisis. Troost zoeken in een boek is dan ook een fijne hulp. 

Ik begin nu ook te wennen aan het vooruitzicht om te gaan verhuizen. 
Telkens als ik langs de Albert Heijn rijd zie ik weer een stuk verrijzen van de flat waar ik kom te wonen. Samen met jou ga ik mijn huis inrichten, het zal eruit gaan zien zoals jij dat in je gedachten had. Met het behang tegen de muur dat jij als cadeau voor mij gekocht hebt, en de gordijnen waar wij samen naar gekeken hebben toen je nog bij ons was. 
Een speciaal plekje in mijn nieuwe huis alleen voor jou mijn lieve dochter.....een knuffel plek voor jou en mij samen. 

Je zus komt mij heel vaak bezoeken, daar ben ik blij mee, zo steunen wij elkaar in ons verdriet om jou.  

                                   §

Vlam

Altijd maar weer
vlam jij op in mij
Jij raakt niet los van mij


iets anders wil ik ook niet
dan jouw liefde 
in mij bewaren 

jij bent de pijn
die zeurt
zo uniek mooi
die mij streelt

jij gaat niet over
jij verlicht de duisternis 
zo hard gevallen 
over mijn leven. 




Mag ik ook passen?

Shared by Anne Van De Laar on April 8, 2021
Ik wil de kans krijgen om mijn gevoelens te uiten en mijn verhaal te doen, telkens opnieuw. 
En mag ik daarin ook beluisterd en gerespecteerd worden?
Maar mag ik soms ook passen?
( uit Rouw Dagboek) 

Voor altijd.

Shared by Anne Van De Laar on April 8, 2021
Tot mijn allerlaatste dagen,
en mijn laatste nachten, 
zal ik jou hier bij me dragen,
en voor eeuwig op je wachten. 
                ( Martin Gijzemijter) 

Tears on my pillow....

Shared by Anne Van De Laar on April 7, 2021
Ik ben van slag Diaantje. Nou komt dat steeds vaker voor, ik huil vaker, ben vaker boos en geïrriteerd. Dat schijnt normaal te zijn, maar ik wil dat het liefst verbergen.
Dat je zonder je beschaamd te voelen zo hard kan huilen als je wil kan je helpen, laat de tranen maar gaan, ik weet dat ik dan straks ook beter  slaap. 

Ik zag vanavond op de televisie een aflevering over de kinderen van Ruinerwold. Het was de bedoeling dat ik verder zou lezen in mijn boek, maar ik werd getroffen door het verhaal van de vier kinderen. Jij hebt het drama van deze kinderen niet meegekregen. Aangrijpend...... 
Ik kijk niet meer zo vaak televisie, ik probeer mijn gedachten te verzetten door te lezen, of door te luisteren naar Andy Williams. 
Doordat ik bij toeval in het verhaal van de Ruinerwold kinderen binnen viel kwamen de tranen naar buiten. 

“ Tranen zijn geen zwakte, integendeel. Het getuigt van kracht, oprechtheid en authenticiteit als je je kwetsbaar kunt opstellen, als je je gevoelens kunt en wilt uiten. 
Uiteraard vraagt dat ook een veiligheid : op het geschikte moment, op een geschikte plaats en liefst bij een geschikte persoon, ( maar voor mij liefs zonder geschikt persoon) .... 
Tranen voorkomen dat je ogen uit- drogen; zo blijf je helder zien. 
Er zijn bevrijdende en opluchtende tranen die pijn en verdriet laten stromen, en er zijn ook verkrampte tranen van onmacht en radeloosheid in de eindeloze en uitzichtloze strijd tegen pijn en verdriet. 
Laat de tranen wat ze zijn. Zonder tranen wordt de negatieve energie droog opgeslokt. 
Die komt er dan altijd wel ergens anders weer uit, op een manier die anderen en jezelf ongelukkig maakt. 

Het heeft zo moeten zijn denk ik dan maar. Het verhaal van de kinderen  van Ruinerwold heeft mij voor vanavond verlost van het vuur achter mijn ogen....... ........ 

Lief Diaantje, samen zijn wij één in mijn gedachten en in mijn hart ♥ 
Mijn kind, mijn meisje, mijn alles.... 

6 April 2021.

Shared by Anne Van De Laar on April 6, 2021
Winterse buien Diana, bij elke bui dacht ik aan jou, wat vonden wij én de honden het geweldig om in de sneeuw te wandelen. Sneeuw in april, bijzonder. Toen ik vanmiddag thuis kwam lag de hagel tegen de voordeur.
Dat zijn toch elke keer weer dingen die mij verdrietig stemmen, dingen die jij moet missen, je zou er zo van genoten hebben. En zo is dat met heel veel dingen, alleen komen ze nu harder binnen. 

Ik las er zojuist een kort stukje over in het Rouw Dagboek. Ik ga het hier opschrijven, ook al storen sommige mensen zich aan herhalingen.
Maar dit is mijn blog voor jou, wie hier niet wil lezen is daar vrij in.

“ Iemand die sterft, is definitief vertrokken, en toch is hij / zij niet helemaal afwezig. Je kunt je dierbare gestorvene aanwezig voelen in je gedachten en herinneringen.
Je kunt in jezelf of hardop met diegene praten.
Bij bepaalde tekens, geluiden, geuren kom je vanzelf bij je geliefde terecht.
Een lied of een tekst, een gebouw of een landschap, een kledingstuk of een ander voorwerp en de gestorvene komt tevoorschijn in jezelf.
Koester deze momenten, hoe pijnlijk ook. Na verloop van tijd is dat, voor de rest van je leven, de enige manier om contact te houden “.

Lieve dochter, lieve pretletter, wij houden contact, zo lang als ik leef houden wij contact ♥️♥️

Luisteren......

Shared by Anne Van De Laar on April 6, 2021
Dat ik verslaafd ben aan lezen, dat wist jij Diana. Plagend zei je vaak tegen mij “ kom, we lopen even naar de Read Shop, ik wil even wat roddels kopen en dan gaan we voor jou even naar de sentimentele kant“.
En dan lachte je en zei “ ga jij maar vast naar jouw afdeling, ik kom er zo aan “.

Naast m'n bed ligt een stapeltje boeken over het leven en de dood.
Online gekocht, ik noem ze mijn troostboeken. Mijn laatste aanwinst is het Rouw Dagboek van Patrik Somers. Het boek beschrijft stukken over hoe om te gaan met mensen die rouwen.

: Omgaan met rouwenden is luisteren, luisteren en nog eens luisteren.
Tot drie keer toe luisteren : luisteren naar het verhaal van de ander, luisteren naar de gevoelens die erachter zitten en die niet altijd uitdrukkelijk worden genoemd, en luisteren naar de behoeften die achter de woorden klinken.
In onvoorwaardelijke liefdevolle aandacht bij iemand zijn betekent : er zijn vanuit je hart, met respect en erkenning voor het gevoel van de ander, niet be - of - veroordelen, zonder adviezen.
Probeer maar eens hoe lang jij kunt luisteren naar iets waar je het niet mee eens bent, zonder ertussen te komen........

Een klein stukje uit het Rouw Dagboek. Een dagboek vol wijsheid voor nabestaanden , voor mij  o a, voor mijn kinderen. Je komt tot het besef dat je nergens van moet opkijken.
“ En, toch nog leuk de paasdagen door kunnen brengen?
...... Mens, laat me met rust, je weet niet hoe ik mij voel, of ik verdriet heb, wat ik afhuil in de beslotenheid van mijn huiskamer..... 

Steeds vaker denk ik, “ het zou goed zijn als de medemens zich eens wat vaker zou verdiepen in het gevoels leven van de rouwenden, zodat er niet van die ondoordachte vragen gesteld zouden worden........... 


Rouw dagboek.

Shared by Anne Van De Laar on April 4, 2021
Gisteren lag het in de brievenbus. Rouw dagboek,' het dagboek dat je helpt bij je rouwproces'.
Ik ben inmiddels in het bezit van een paar fijne hulpboeken, en het lezen ervan geeft mij troost en hulp.
Niet alleen bemoedigende woorden staan erin, ook raad hoe om te gaan met mijn verdriet, hoe om te gaan met mensen, want die heb je ook in vele soorten en maten, gedichten en ervaringen, en ruimte om aantekeningen te maken.

Ja lieve Diaantje, zeker in deze coronatijd ben ik aangewezen op mij zelf, anderhalve meter afstand van elkaar houden, niet op visite met meer dan één persoon, niet meer dan één persoon in je huis ontvangen. 
Mondkapjes dragen in winkels.......
Je zus en je broer met zijn gezin zijn er altijd voor mij en daar ben ik ze dankbaar voor, maar zij hebben ook met de maatregelen te maken. 

Ik lees een stukje voor uit het Rouw dagboek, en dat zal ik vaker doen, delen en schrijven heeft mij altijd geholpen....... 

“ De aard van het verlies bepaalt mee hoe intens je rouwt. In het leven zijn vele verliezen mogelijk, maar in de top drie van zwaarste verliezen staat al jaren op nummer één : het verlies van je kind, gevolgd door verlies van partner op de tweede plaats en het verlies van ouders op de derde plaats........

Als slapen niet lukt, dan weet ik dat mijn hulpmiddelen in het kastje naast mijn bed liggen, mijn boeken.....mijn troost boeken






December 2019.

Shared by Anne Van De Laar on April 2, 2021
Wat had ik graag de tijd stil kunnen zetten op 21 december 2019. 
Ieder jaar op 31 december kwam er een nieuwe jaarkalender op de deur van de wc te hangen. Ik ben de laatste jaren nogal vergeetachtig, en omdat ik diverse keren per dag dat kamertje bezoek vond ik het een goed idee om daar kleine kattebelletjes te noteren. 
Nu plak ik overal briefjes op de deuren, maak ik meldingen op mijn mobiel, vraag ik je zus om mij aan afspraken te herinneren...
Ja, lach daar maar om, je zus is nóg vergeetachtiger dan ik. 

De kalender van 2019 heb ik niet meer verwisseld, ik sta in mijn hoofd stil bij 21 december dat jaar. Samen hadden wij gewinkeld, gezellig samen met je echtgenoot op een terrasje gezeten, op de valreep samen nog snel even naar de Hunkemuller terwijl je echtgenoot op onze aankopen paste....... 

In de nacht van 22 op 23 december stortte mijn wereld in. In de ochtend rond half tien werd ik gebeld door je echtgenoot.... je was in het ziekenhuis opgenomen met een hersenbloeding. Toen ik je echtgenoot vroeg waarom ik niet direct gewaarschuwd ben zei hij dat niet nodig gevonden te hebben, ik kon tenslotte toch niets doen......... 
Ik had in ieder geval bij je kunnen zijn, je was en bent mijn kind, en ik weet dat je mij heel graag naast je had gehad. Je echtgenoot wist dat ook, geen moeder en dochter zo close als wij........ 

Tot mijn verhuizing blijft de kalender hangen, als laatste zal ik de kalender van de deur afhalen, oprollen, en meenemen naar mijn nieuwe huis. Niet om weer op te hangen, maar om terug te kunnen kijken op alle gebeurtenissen van het jaar dat voor ons zo mooi begon, maar zo dramatisch eindigde........





Wijsheid.

Shared by Anne Van De Laar on March 30, 2021
Wijze woorden...... 
Vandaag mijn eerste " rouwgesprek" gehad. Ik heb lang getwijfeld of ik dat zou willen doen, ik ben niet zo van hulp vragen. Maar er valt weinig te praten met mensen die dicht bij mij staan sinds de corona crisis uitgebroken is. Afstand en weinig contact met mensen. Toch maar hulp gezocht en gevonden..... 

Het gesprek heeft mij goed gedaan. Praten over jou kan ik de hele dag. Het verschil is dat als je praat met een deskundige, dat deze niet ineens begint te praten over het verdriet in haar eigen leven.
Ik heb mijn hart kunnen luchten over de wijze waarop ik door jouw echtgenoot weggecijferd ben, alsof  jij alleen zijn eigendom bent geweest voor enkele jaren. 

In dit eerste gesprek heeft zij mij al doen inzien dat er een groot verschil is tussen een moeder en een echtgenoot. Ik ben en blijf de belangrijkste persoon in jouw leven, een moeder kan je nóóit vervangen, een echtgenoot wel, en wordt nóóit een bloedverwant, ook niet al ben je er vijftig jaar mee samen. 
Met andere woorden, hecht geen waarde aan woorden van iemand die zichzelf graag op de eerste plaats ziet.
Moeder en kind, een onverbrekelijke band voor het leven...... 
Soms, lieve Diaantje, heb je echt hulp nodig om dingen weer in de juiste volgorde te kunnen zien, en daarmee een stukje boosheid van je af te laten glijden.....
Ik ben onderweg... ♥️♥️♥️



Lezen....

Shared by Anne Van De Laar on March 29, 2021
Het kan vreemd gaan in dit leven. Via internet kwam ik nog enkele boeken tegen die ik graag zou willen lezen. In één van de boeken kan ik ook aantekeningen maken, dus dat boek is het geworden, tweedehands, maar in goede staat. Ik wacht het af. 

Om nog even terug te komen op mijn laatst gelezen boek.
Een weduwnaar vertelt dat hij uitkeek naar het overlijden van zijn vrouw. Zijn vrouw was al geruime tijd ziek en hij keek uit naar haar dood. Voor haar, maar ook voor zichzelf. Verder vertelde de man dat hij na het overlijden van zijn vrouw rust kreeg, en op den duur weer zin kreeg in het leven......

Weet je dat ik dat kan begrijpen Diana?  Je naaste te zien lijden moet verschrikkelijk zijn. 
Ervaringen lezen helpt mij, ik voel mij verbonden met de mensen die ook een dierbare verloren zijn. Hoe gaan zij verder met hun leven..... 
Voor de weduwnaar kwam de dood van zijn vrouw als een verlossing, hij voelde zich bevrijd en haalde zijn fiets weer tevoorschijn, ging weer eens vissen en bij vrienden op bezoek. 

Een jonge weduwe vond na enige tijd weer nieuw geluk voor haar en de kinderen. Het is bemoedigend en verdrietig tegelijk om ervaringen van anderen te lezen, maar het helpt mij om te beseffen dat ik niet de enige ben die verder moet na een verlies, het verlies van mijn dierbaar kind. 
Mijn altijd vrolijke en schaterlachende Diana, altijd stond je klaar voor anderen, behalve als je doorhad dat je " gebruikt" werd, dat voelde jij feilloos aan. Ik noemde je vaak mijn pretletter, en geen dag, geen uur, geen minuut, geen seconde bij je niet in mijn gedachten....... ♥️♥️♥️
Mama houdt van je..... tot het einde der dagen, en wij elkaar wéér zullen zien. 

( Johannes 5 : 25 - 29 ) 



Eenzaamheid...

Shared by Anne Van De Laar on March 26, 2021
Ik heb nooit ingezien,
dat het feit dat ik je mis,
in mijn eenzaamheid misschien,
ook een beetje samen is.

( Martin Gijzemijter) 

Ervaringen....

Shared by Anne Van De Laar on March 24, 2021
Ik lees nog regelmatig ervaringen van mensen die, net als ik, rouwen.
Gek op boeken ben ik altijd geweest en ook in de kast vind ik nog veel ongelezen boeken. Gekocht in mijn favoriete kringloopwinkel op het Antoniusplein, Tuttemerullen.
Jij bent als ik mij goed herinner twee keer met mij meegeweest Diana, daarna niet meer, " ma, de volgende keer ga je maar lekker alleen, ik kan mijn kont niet keren daar"..... ( lol ) 
En dat geef ik direct toe, het is daar zo gezellig vol, dat je moet uitkijken dat je niet alles op de grond gooit.

Je zus en ik hebben er bijzondere dingen op de kop getikt, ook voor jou. " Stuur maar een foto, zei je dan, en dan liet je meteen weten of het iets voor je was of niet.
Het leek op het afstand winkelen, dat we nu noodgedwongen moeten doen vanwege de corona maatregelen.
Ik herinner me het zwart fluwelen hoedje, het gekleurde glaswerk, de slingers met kerstlichtjes......." laai maar in ma" zei je dan, en zo liet jij ons shoppen.

Zelf heb ik er de mooiste boeken gevonden, bijzondere boeken, stapels boeken voor een appel en een ei, vaak nog nieuw.
" Liever geen bezoek, geen bloemen, maar daarna".....?
Een van de vele boeken die ik daar gekocht heb. Het boekje bevat uitspraken van mensen die rouwen over de dood van iemand die hun lief was.
Jij was die tijd nog bij ons, en ook jij wist dat dit soort lectuur mijn voorkeur had. Jij verraste mij ook regelmatig met een speciaal boek.

Ervaringen lezen, er staan bijzondere gesprekjes in, ik zal er binnenkort een paar met je delen hier, want ik weet dat humor iets fantastisch was tussen ons, wat konden we samen lachen om de vreemdste dingen...... 

Ohhh mijn lieve dochter Diana, als je zou weten hoeveel verdriet jouw dood mij doet...... 
We gaan elkaar terug zien.... ik zal op je wachten, en jij op mij....... 

Mama.....♥️♥️



Diana 4 January 2020

Shared by Anne Van De Laar on March 21, 2021
Hoe kan het zijn
dat jij hier niet meer bent,
terwijl ik in je ogen kijk.

Zo maakt je foto mij gelukkig,
en verdrietig tegelijk.

( Martin Gijzemijter) 

20 Maart 2020...... 2021.....

Shared by Anne Van De Laar on March 20, 2021
20 Maart 2021

Liefste Diaantje,
rauw op m'n dak, op facebook een herinnering van één jaar geleden.
Er zijn herinneringen bij waarvan mijn hartslag promt overslaat, en dit is er één van.
" Als mij iets overkomt, onthoud dan dat ik pertinent niet in een graf wil", en ook nóóit in een kist gelegd wil worden ". Jouw woorden....... 
Wij wisten van elkaars wensen, mocht er onverhoopt iets gebeuren met één van ons. Alles was tussen ons bespreekbaar, dat vonden wij niet meer dan normaal. 
Ik heb jouw wens moeten vervullen, een vervulling van een opdracht die ik nóóit voor mogelijk had gehouden. Jij had mijn laatste wens moeten vervullen in plaats ik die van jou. 
We hebben dit niet één keer besproken maar meerdere malen. Je ging op jezelf wonen die tijd, en we bespraken meerdere dingen die in de toekomst voor zouden kunnen vallen, je weet maar nooit, zei je lachend. 

Je laatste wens heb ik vervuld, geen kist, geen graf. Je zou je duizenden malen hebben omgedraaid in het graf als je je ook maar één voorstelling had kunnen maken van alles wat er hier gepasseerd is in de maanden na jouw dood......dit had jij nóóit geaccepteerd, daarvoor ken ik je véél te goed. 
Lieve lieve Diaantje, als jij dit alles had kunnen voorzien dan weet ik dat jij dit mij niet had toegewenst. 
Je had je laatste wens, net als ik dat heb gedaan, zwart op wit laten vastleggen, ik ken je als geen ander. 
Ik probeer met dit alles toch verder te gaan, ik weet wat jouw reactie op deze situatie geweest zou zijn, maar die bewaar ik voor mijzelf. 
Ik ben heel verdrietig, heel boos en heel teleurgesteld in de personen die mij niets gunnen van mijn eigen kind. 
Maar weet lieve Diana, dichter dan jij kan in mijn hart niemand zijn.... 
Liefde voor altijd, en eens zal ik je weerzien, en dat weet jij ook..... 
Mama

----------------------------

Het zij zo..... 20 maart 2020
Mijn schoonzoon wil mij voorlopig niet meer zien. De reden is dat ik het hem kwalijk heb genomen dat hij mij niet direct op de hoogte heeft gesteld dat mijn dochter in het ziekenhuis was opgenomen. Nou, dat komt dan goed uit. Het boterde al niet meer sinds de ziekenhuisopname van mijn dochter nadat zij een hersenbloeding had gekregen. En ja, dan wordt dat mij kwalijk genomen, want het was goed bedoeld geweest. Het was nog vroeg, en ik had toch niets kunnen doen. En dat terwijl de verpleging nog gezegd had, ” moet u niet de familie inlichten? ” Nee, dat kon altijd nog wel….
Daarna is er van mijn schoonzoon zijn kant een soort wapenstilstand geweest, alles werd kortaf meegedeeld en dat was het, ik heb twaalf dagen met spanning in mijn lijf gelopen omdat de sfeer tussen ons heel ongemakkelijk was, en ik maar aardig zijn en op mijn tenen blijven lopen. Leven tussen hoop en vrees, zware dagen waarin je hoopt dat je dochter het toch gaat redden, want daar leek het de eerste paar dagen ook echt op. Tot alle mogelijke complicaties haar toestand in één klap veranderde, in twee dagen tijd. Géén complicatie bleef haar bespaard. Langzaam zakte mijn dochter weg in een comateuze toestand waar zij niet meer uitkwam.
Haar dood is traumatisch voor mij als moeder, géén moeder wil haar kind overleven, dat is niet te accepteren, niet te bevatten. De rest van mijn bestaan zal ik hiermee leven. Ik zonder mij af, bewust ja, ik heb geen behoefte aan troostwoorden, geen behoefte aan goedbedoelde adviezen zoals… ‘ blijf er niet in hangen, ga de deur uit, het leven gaat verder ‘.
De één kan en wil dat, maar ik kan en wil dat niet. Laat mij met rust.
Ik neem het mijn schoonzoon kwalijk dat hij mij niet of nauwelijks betrokken heeft bij het laatste afscheid van mijn dochter. Zo kreeg ik geen inbreng in de rouwkaart, die werd door mijn schoonzoon samen met zijn dochter uitgezocht en van tekst voorzien. Ook over het prentje werd mij niks gevraagd. Wie ik kaarten wilde sturen werd niet gevraagd. Met mij werd niets overlegd. De overgebleven rouwkaarten en prentjes zijn opgeborgen in de kast bij mijn schoonzoon. Er werd niet overlegd of ik toevallig ook nog mensen een kaartje had willen sturen. De buurvrouw van mijn oudste dochter vroeg of ze ook een kaart kreeg, daar heeft mijn dochter speciaal om moeten vragen. Dat zegt genoeg toch.
In één ding heb ik mijn voet tussen de deur gezet, mijn dochter had absoluut niet in een kist willen liggen, en dat is ook niet gebeurd. ” Waarom dat.., het gaat toch gewoon de oven in, waarom dan extra geld uitgeven?” Nou dan heb je aan mij toch echt de verkeerde, schoonzoon, ik heb alles van je geslikt en geaccepteerd, maar een kist had het niet geworden, dat kan ik je alsnog verzekeren, als je dwars had blijven liggen.
Dus dat schoonzoon mij voorlopig niet wil zien raakt mij niet, het is jammer dat het zo loopt, maar ik voelde dit allang aankomen. Mijn voelsprieten wijzen altijd in de goede richting. Aan het sterfbed van mijn dochter stonden mensen waarvan ik dacht ‘ wat doen jullie hier, zijn jullie directe familie? Ook zoiets wat ik absoluut niet kon waarderen. Allemaal zonder overleg. En nog iets, zus Astrid had niet graag gezien dat de crematie op zaterdag zou plaatsvinden, want dan moesten haar kinderen het voetballen missen. Dat is toch het toppunt!
Mij is door mijn schoonzoon niet één keer gevraagd of ik wat van mijn dochters nalatenschap zou willen hebben, niets bijzonders hoor, maar iets wat van je kind was en waar ze blij mee was, een dierbare herinneringen aan mij dochter, maar nee, schoonzoon gaat de spullen mogelijk verkopen op marktplaats . Ook een klein beetje as was niet overeen te komen, mijn dochter ( zijn vrouw!! ) moest ‘ heel ‘ blijven in de urn, de as van mijn dochters hond Tika had wel in de urn erbij gemogen, maar tot schoonzoons teleurstelling paste dat niet..... 
Samen met mijn dochter had ik kort voor haar overlijden nog een nieuwe jas voor haar gekocht. Dochter heeft de jas nooit gedragen, en omdat wij hem samen gekocht hadden en er voor ons een verhaaltje achter zat, wilde ik heel graag de jas hebben als iets wat zo bijzonder was voor mijn dochter en mij. Ja, de jas hangt bij mij, maar schoonzoon wilde er wel een bedrag voor hebben, terwijl mijn dochter de jas van haar eigen geld gekocht had.
En zo zijn er meer dingen gebeurd waardoor ik het niet betreur dat schoonzoon mij niet zien wil. Er waren spreeksters op de afscheidsdienst, onder andere een zg goede vriendin en oud collega, die ik daar liever niet gehoord en gezien had, maar schoonzoon besliste anders. En nu presteert diezelfde z. g. vriendin het om de grootste onzin over mijn dochter te vertellen. Mijn dochter zou een spiritueel hemels gesprek gehad hebben met deze spreekster, wat mijn dochter allemaal gezegd zou hebben tegen haar is te zot voor woorden. Onder andere dit ‘… je had gerust mogen huilen hoor, je had je niet sterk voor mij hoeven te houden.. ‘. Wat een dunk! Mijn dochter was wars van alles wat met spiritisme te maken heeft. Ik kende mijn kind door en door, en dat je dan als moeder deze onzin te horen krijgt is tenenkrommend.
Weet je, als mijn schoonzoon verder wil met zijn leven, en al gaat daten, dan moet hij dat vooral doen, hij is een vrij man. En als de spirituele dame denkt dat mijn dochter contact met haar onderhoud vanuit het hiernamaals, dan moet ze dat lekker blijven denken en zichzelf voor de gek houden. Ik kende mijn dochter, achtenveertig jaar deelden wij onze levens met elkaar, en daar komt niets en niemand ooit tussen. En als laatste wil ik nog zeggen dat Diana zeker niet met minachting naar mijn herinnerings pagina zal kijken schoonzoon, en misschien moet ik het nóg een keer zeggen, de doden zijn zich van helemaal niets bewust, leven niet in een hemel of hel, of iets daar tussenin, de doden zijn dood en leven alleen nog voort in onze herinneringen en in ons hart.
Daarom hebben wij emoties, huilen, boosheid, onbegrip, wij zijn niet gemaakt als robots, maar als mensen van vlees en bloed, en daarom kan het zo zijn dat ik reageer zoals ik nu reageer, ik uit mijn emoties op mijn manier, zoals ik alles voel en beleef. Ieder doet dat op zijn / haar eigen gevoel, en dat is maar goed ook. Bedankt ook dat je mij succes wenst met het verwerken van het verlies van mijn dochter, heel aardig van je. Dat is eigenlijk een sneer na, maar goed, ik reken het je niet aan, jij bent je vrouw verloren en ik mijn dochter. We delen tenslotte dezelfde pijn....... 
20 Maart 2020

Ik ervaar, het is waar....

Shared by Anne Van De Laar on March 20, 2021
Het is waar, in de meeste boeken en artikelen die ik over rouwen gelezen heb, schrijft men dat het tweede jaar van rouw het heftigst verloopt. 
Het eerste jaar was ik vol ongeloof, het niet willen accepteren dat jouw dood werkelijkheid was, de boosheid. Huilen, ontkennen, ik heb me heel erg in de steek gelaten gevoeld, nog steeds trouwens. Ik kon absoluut niet omgaan met goedbedoelde vragen, goedbedoelde raad. " Gaat het met je", ja, ik weet hoe moeilijk het is, maar als ik iets voor je kan doen dan hoor ik het wel '. 
Van mij hoor je niks, want het zijn beleefdheidsvragen, mensen hopen dat je niet belt, sommigen ontlopen mij doelbewust. 

Als het eerste jaar voorbij is, en alle dagen van een jaar aan je voorbij zijn gegaan moet dat helpen, zeggen ze, maar voor mij niet. Ik mis je zo erg dat ik er letterlijk vaak ziek van ben. 
Ik kijk naar je foto, die lieve lach, die olijke ogen, ogen waarin ik de liefde zie én voel die jij voor mij had en ik aan jou terug gaf... zo ging dat bij ons.  Houden van door dik en dun. 

Ik praat niet, ik schrijf. Schrijven is verbonden zijn met jou. 
Je zus vertelde mij vandaag dat mijn toekomstige nieuwe woning letterlijk de lucht in schiet. Als het dan toch moet wil ik er ook graag snel mee klaar zijn. 
Er komt een speciale plek voor jou in mijn huis, ik had graag wat van je persoonlijke spulletjes willen hebben, maar helaas, dat wordt mij door jouw man niet gegund. 

Maar ik neem je mee naar mijn nieuwe huis, de mooiste plek daar wordt voor jou mijn lieve lieve Diana.  Diep in mijn hart ben je altijd bij mij, ik draag je overal met mij mee. ♥️  Mama



Jij bent altijd in mijn gedachten, 
in alles wat ik doe en zeg
Het helpt de pijn ietwat verzachten, 
Jij bent helemaal niet weg. 

( Martin Gijzemijter) 




Woordjes van liefde.

Shared by Anne Van De Laar on March 18, 2021
Ik mocht altijd op je leunen,
en zelfs nu dat fysiek niet gaat,
blijft jouw liefde me nog steunen,
je bent niet meer, maar jij bestaat.

Martin Gijzemijter

Oceaan.....

Shared by Anne Van De Laar on March 16, 2021
Het verdriet voelt als een oceaan,
soms kalm, soms niet te temmen.
Ik voel de bodem niet,
Ik kan niet staan,
geef me de kracht om door te zwemmen.

( Martin Gijzemijter) 

Keuzes maken.

Shared by Anne Van De Laar on March 16, 2021
Vanmorgen ging de telefoon.
Firma Klijn, keukens en sanitair.
" Ahh, u belt voor de deur van mijn dochter ', u wilt een afspraak plannen om het glas te plaatsen?... 
'Mevrouw, ik ben van de afdeling keukens en sanitair, en ik wil een afspraak maken met u om de wensen voor uw nieuwe keuken in uw nieuwe huis te bespreken.
Jeetje, er wordt nog volop gebouwd aan de appartementen waar ik kom te wonen over een aantal maanden.
Ik werd er door overvallen Diana. 
In mijn gedachten hoorde ik je reactie, ' nou ma-tje, dat is leuk, dat gaan we samen fixen, ik ga met je mee..... 

Jij had je er zo op verheugd, zelfs meer dan ik, en toen ik jou een jaar geleden verloor heb ik aan het hele verhuizen niet meer willen denken, ik wilde blijven zitten waar ik nu nog woon, maar dat zal niet gaan. 
De hele flat gaat tegen de grond, ze zullen mij hier echt niet laten blijven. 
Morgen gaat je zus met mij mee, ik moet mijn wensen kenbaar gaan maken, wat ook betekent dat alles sneller gaat dan ik in mijn hoofd had. Maar als het dan toch moet, dan ook maar direct. 
Inmiddels woon ik hier vijfentwintig jaar, zo vertrouwd, mijn vertrouwde plekje, waarvan ik nu afscheid moet nemen. 
In mijn nieuwe huis komt er een gedachtenis kamer speciaal voor jou. Waar wij samen kunnen zijn met onze herinneringen, een mooie plek waar jij dicht bij mij zal zijn. 

De foto die ik bij dit bericht plaats is een herinnering aan de tijd dat ik hier nog niet ze lang woonde. 
Ik verzamelde toen nog niet zo veel, er was ruimte in huis. Inmiddels is mijn huis een verzamelplaats van herinneringen, dat gaat nog een probleem worden, ik kan namelijk nergens afstand van doen. 
Jij wist hoe ik daarmee worstelde. 
"  Ma- tje, maak je niet druk, ik help je, en als je voor mijn part alles wil bewaren, dan doen we dat gewoon, laat dat maar aan mij over ". 
Ik moet het nu zonder jou doen, en dat vooruitzicht maakt me niet vrolijk. 
Jij, mijn kind, bijzonder kind, lief kind, bezorgd kind, trouw kind, niets was je teveel, altijd zorgzaam voor mij en de mensen waar je echt van hield, en dat waren er niet veel, te vaak was je teleurgesteld door zg vriendinnen. 
Dieren, je hield van alle dieren, je sloeg nog geen mug dood...... 

Ik zal je morgen bij mijn keuze betrekken, ik weet waar jij van hield en dat zal straks merkbaar zijn in mijn hele nieuwe huis....... 

" Het gaat al wat beter met je, zie ik...'. Ja het gaat heel heel goed met mij'.......ik laat iedereen in die waan, ik heb geen behoefte om mijn werkelijke gevoelens te uiten. Ik hou het bij formaliteiten, dan word ik ook niet gekwetst, ik heb tijd nodig, en hoeveel tijd ik nodig heb is aan mij. 
Benieuwd wat ik ga kiezen morgen, lieve dochter? Geloof me, het zullen ook jouw keuzes worden....... 

In mijn hart, voor altijd ❤️❤️❤️
Je ma- tje



Tranen....

Shared by Anne Van De Laar on March 10, 2021
Vecht niet tegen tranen,
hoe pijnlijk ze ook voelen. 
Je hebt ze nu eenmaal nodig, 
om je hart weer schoon te spoelen. 

( Martin Gijzemijter) 
Jij
altijd
heel dicht 
bij mij 
❤️ 

Nieuw adres.

Shared by Anne Van De Laar on March 5, 2021
Het schiet op met de bouw van mijn toekomstige nieuwe woning. Bijna dagelijks rijd ik er langs en zie de vorderingen. Ook mijn toekomstig appartement is schriftelijk aan mij toegewezen. Raar hoor, een nieuw adres maar nog geen huis.
Jij verheugde je er enorm op Diana, je zag jezelf al aan het inrichten. Je kwam op een dag naar mij toe met het mooiste behang. Jij had als het ware in gedachten mijn hele huis al ingericht......nu ik moet verhuizen zonder jou is mijn enthousiasme ver gedaald, weg uit het huis waar wij samen lief en leed gedeeld hebben. 

Vanmiddag liep ik weer mijn ronde met Andra, de hond van buurvrouw Liek. Uit mezelf zou ik niet zo snel zijn gaan wandelen, maar het is wel beter voor mij, als ik weer thuis kom ben ik trots op mezelf. En Andra geniet er heel erg van, hij geniet. 
Elke dag loop ik de ronde die wij samen ook vaak liepen en ja, dat kan per dag emotioneel zijn. Vanmiddag nam ik voor de eerste keer ook het smalle paadje waar ik toen gevallen ben. Waar jij bijna in je broek plaste van het lachen....ik kon zo snel niet overeind komen en jij stak geen hand uit, je schaterde het hele bos bij elkaar. 
Wat het nog genanter maakte was dat Monique, de overbuurvrouw van je zus ook net voorbij liep, en ook haar lach niet kon houden. Ik werd boos, waardoor jullie alle twee nóg harder moesten lachen. 
" Ja kom op Diaan, help je moeder eens overeind, sprak Monique met haar hand voor haar mond '.
Je hielp me overeind, en ik liep meteen quasi boos door, jullie daar zg boos achterlatend. 
Ja, ok, even was ik boos, ik lag er zo in een rare pose bij.... 

Ik liep met Andra over dat zelfde pad, en de stronk waar ik toen over gevallen was, die was er ook nog steeds.
Toen ik verder het smalle pad afliep kon ik ook wel even lachen, in mij herinnering zag ik je daar weer staan, gierend van het lachen..... 
Terwijl ik verder liep stond Andra te snuffelen aan een steen. Ik pakte de steen op en vond 'm wel bijzonder. 
De steen zat onder het zand, thuis schoongemaakt, en nu ligt de steen op mijn nachtkastje.......delen is lief, staat er op de steen, en een hartje. 
Aan de achterkant een hart met vleugels en het woordje Love.......ik vind het bijzonder, delen is lief staat op het steentje, maar ik deel het in gedachten met jou lieve lieve Diana. 
Voor altijd in mijn hart, in mijn gedachten, in mijn gebeden, voor altijd blijf jij van mij ♥️

Mama mist je....

Shared by Anne Van De Laar on March 4, 2021
Als ik mijn tranen uit wil leggen,
dan besef ik elke keer, 
dat mijn hart je slechts wil zeggen, 
" ik mis je steeds een beetje meer '.


( Martin Gijzemijter

Lief kind.....

Shared by Anne Van De Laar on March 1, 2021
Het kan nog Diaantje, zodra het buiten donker wordt wil ik mijn bed in. Proberen tv te kijken, proberen te lezen, proberen mijn gedachten op papier te zetten.
Vandaag had ik controle voor mijn diabetes. Niet goed nee. Ik wist zelf al dat het niet goed zou zijn, dat voelde ik zelf al op mijn klompen aan. Ik moet mijn leven gaan beteren qua gezondheid, op deze manier door gaan zet ook geen zoden aan de dijk. 
Op deze manier helpt elke dag één uur lopen met de hond van de buurvrouw ook niet echt..... 

Of het een idee zou zijn om eens met een deskundige te praten over het verlies van mijn kind.....over jou....... 
Ik denk dat het een goed idee is en eind deze maand heb ik een afspraak staan. Praten over jou, over jouw leven en over jouw dood. Er zijn momenten dat ik denk dat ik sterk ben, sterk genoeg om alleen jouw overlijden te kunnen verwerken. 
Maar er zijn ook momenten dat ik het totaal niet meer zie zitten en hoop dat ik niet meer wakker word. 

Ik mag en wil die gedachte niet hebben, je broer en zus, mijn kleinzoons, mijn schoondochter, en Gijs, mijn ondeugende kater, en mijn zwerfkatten, wie gaat die voeren dan.........

Ik moet nog een poosje door lief Diaantje, daarom heb ik het advies opgevolgd en een afspraak staat. 
Behalve dat immense verdriet is er ook boosheid. Juist die boosheid kan ik geen plaats geven, die wil ik uiten, die moet ik uiten om het continu op scherp te staan te doen verminderen. Ik voel dat ik onder spanning sta, en ook dat is negatief voor mijn diabetes.

Elke dag loop ik met de buurhond ons rondje, waar wij plezier hadden , elkaar geheimpjes toevertrouwden, waar we lachten om de capriolen van de honden.....daar tussen de bomen en de stilte kan ik jouw lach nog horen...... " Di, lach niet ze hard, ze kunnen je in Den Bosch nog horen". Maar die opmerking zorgde er voor dat je nóg harder ging schateren...... 

Bijzonder, lief, hartelijk, vrolijk, er zijn voor dieren, alle dieren, maar dat heb ik hier al vaker geschreven. 
Zorgzaam, vooral voor mij......

Doorgaan zonder jou, ik moet, omwille van mijn andere dierbaren.......... ❤️



Wijze woorden.

Shared by Anne Van De Laar on February 24, 2021
Lieve Diaantje, er zijn dagen bij dat ik mijn bed niet uit wil, dagen die ik in het donker en in stilte zou willen doorbrengen. Mijn gevoelens wisselen steeds vaker maar ook steeds heftiger. 
Twintig graden in februari, twee weken terug nog een flink pak sneeuw. Waarom maakt mij dat zo van streek, ik weet het antwoord niet......
Kort na jouw overlijden brak het coronavirus uit, en ondanks gesprekken met artsen en verpleegkundigen blijf ik bij mijn gevoel dat corona invloed heeft gehad op jouw overlijden. 
" U moet dat loslaten, u moet dat achter u laten, er zijn geen bewijzen voor, en bovendien '........
Ja, ik weet het. Goedbedoelde adviezen, wijze woorden, maar al deze raadgevers staan niet in mijn schoenen. 
Ik ben opstandig, ik ben boos en heel verdrietig, maar ik houd mijn masker op en hier thuis tussen vier muren breekt mij dat op. 

Verdriet weg snoepen, nergens heen kunnen, alleen zijn, met niemand kunnen praten over jou, want ja, het leven gaat verder....behalve je zus spreekt niemand je naam nog uit..... 

Ik mis je zo Diana....... 

Lotgenoten.......

Shared by Anne Van De Laar on February 19, 2021
Een kind verliezen, wil je weten hoe het is om een kind te verliezen? 
Ga zitten, dit kan best wel even duren.
Eerst ben je in shock, en dan ben je in ontkenning.
En al snel stelt de realiteit je emoties op de proef. Je verliest zoveel, maar het eerste wat je verliest is je glimlach. Voor anderen lijk je oké, maar dat ben je echt niet. 

Het verdriet wat je voelt is nog maar het begin. Omdat je kind nu alleen nog in je hart woont. 
Je koestert elke foto die je maar hebt. Je klampt je vast aan herinneringen die je dacht te vergeten. 
Je weet dat je leven nóóit meer hetzelfde zal zijn.

Je doet alsof dingen oké zijn en je verbergt je pijn. Je wilt gewoon dat iemand haar naam noemt. Je wilt je voorstellen dat zij weer naast je is. Soms heb je het gevoel dat je gek wordt. Dus voor je oordeelt, duimen maar dat je nooit de pijn van het verlies van een kind meemaakt . Je houdt je tranen in. Je huilt elke dag, maar je wilt  schreeuwen. Mijn kind was mijn leven , hoe kunnen mensen daar zo makkelijk aan voorbij gaan? Je bidt voor een bezoek of visite in de vorm van een droom. 
Dus voordat je me over gebruikte gekke clichés vertelt, "  zoals, ze is nu op een betere plek" of  " dingen zijn beter zo". denk aan wat je gaat zeggen.
Ik meen het echt als ik je zeg, dat ik hoop en bid dat je nooit weet hoe ik mij elke dag voel........... 


(  Grieving for loved ones.) 





Ik, jij, wij.......

Shared by Anne Van De Laar on February 14, 2021
Overvallen worden door verdriet, in een seconde.....het overvalt mij de laatste tijd veelvuldig. Dan zie ik je weer voor mij, ik was hoopvol, jij zou er weer bovenop komen, dat moest!
Je glimlachte tegen mij, stak je duim op, zoals je altijd deed. De hoofdpijn was ondraaglijk, toch gaf jij mij door je gezichtsuitdrukking hoop. 
Je was altijd een sterke vrouw, je was nóóit bang voor pijn, nóóit kleinzerig. Je draaide nergens je hand voor om. 

De laatste tijd denk ik ook vaak aan je oma. Ik denk aan hoe haar leven geweest moet zijn voordat ik mij bewust werd dat ik in een vreemde gezinssituatie ben opgegroeid. 
De meeste kinderen hadden een vader én een moeder, ik niet. 
Ik had een opa en een opoe waarbij ik opgroeide, en ik wist niet beter dan dat ik af en toe ook een moeder had. 

Veel vragen heb ik op je oma afgevuurd, waarom had ik geen vader. " Later, als je groot bent, dan moet je het nog maar eens vragen '. 
Ik ben blijven vragen, jaren en jaren lang, zonder ooit een antwoord te hebben gekregen. 
Je oma werd ouder, ik dacht toen nog steeds dat ooit het antwoord op mijn vragen komen zou.
Je oma werd vergeetachtig, en mijn hoop bleef dat je oma mij toch nog haar levensverhaal zou vertellen. Maar antwoorden zijn er nooit meer gekomen. 
De laatste maanden van je oma's leven heb ik door middel van foto's geprobeerd haar geheugen te openen. Een verzorgster bracht mij op het idee foto's van vroeger aan je oma te laten zien. Dat heb ik gedaan, een boekje gemaakt met foto's van haar jonge jaren. Haar zussen, haar broers, buren, familie, je oma wist iedere zus en broer bij naam te noemen,ook de buren. 

Nu is ook je oma hier niet meer, en ik vraag mij steeds vaker af of ik je oma wel goed gekend heb. Zoals wij, jij en ik, en je zus en ik met elkaar praten heb ik met je oma nooit gepraat........ 

Verdriet, diep verdriet, om het gemis van jou, van je oma..... 
Ik had nog zoveel met jou willen delen, jij wist mij altijd te kalmeren, gerust te stellen, je aanwezigheid was genoeg om mij weer die duw in m'n rug te geven........ 
Ik MIS je zo Diaantje ❤️



10 februari 2021.

Shared by Anne Van De Laar on February 10, 2021
En dan loop je daar. Daar, waar ik met jou zo vaak heb gelopen. 
Waar we jaar in jaar uit genoten hebben van de vier seizoenen. Onze laatste wandeling samen in een besneeuwd bos was in 2018. 
Vanmiddag liep ik weer door een besneeuwd bos, samen met je zus en de honden. 
Sinds kort loop ik weer door het bos, het liefst samen met je zus, maar vaak ook alleen met de hond van mijn buurvrouw. 
Er zijn zoveel herinneringen, bij elke stap die ik zet. 
Jij hoopte elke winter dat het ook nog zou gaan sneeuwen, dat vonden de honden geweldig, en wij ook. 

Wat zou jij genoten hebben van deze sneeuwval, twintig, dertig centimeter sneeuw, het bos is een sprookjesbos geworden. 
Lopend door het bos heb ik moeilijke momenten, de omgevallen boom waar jij zo graag tegenaan leunde. 
Het bankje waarop we samen pauze hielden. Op dat bankje zittend kon je van drie kanten mensen zien aankomen, van links, van rechts en van rechtvooruit. 

De boom met de ingekerfde naam, de slingerende paadjes waardoor je een stukje kon afsnijden, de paadjes waar we eigenlijk niet mochten lopen zonder de honden aan te lijnen, want dat waren ruiterpaden. 
Het liefst wandel ik samen met je zus, maar zij heeft haar werk, en loop ik een rondje bos met Andra, de hond van mijn buurvrouw. 
Alle plekjes waar ik kom zijn verbonden met jou, de boom met het grote gat erin en waarin Jan van Delft in de zomer altijd water voor onze honden achterliet......onze vaste wandeling langs de vrolijke koeien die naar ons toe kwamen lopen en waarbij jij het niet kon nalaten om ze eens over hun harde kop te aaien..... 

Het valt mij vaak zwaar om met droge ogen en verstopt verdriet daar te wandelen, gelukkig overkomt mij dat niet elke dag. 
Het gemis van jou kan mij heel vaak totaal uit het veld slaan. 
Huilbuien, boosheid, niet aanspreekbaar zijn. Verdriet om, en 
gemis van je kind gaat een levenlang duren, ik heb hoge pieken en diepe dalen...... 
Lief kind, de oprechte knuffels, je lieve woorden die je altijd tegen mij zei als ik het weer eens niet zag zitten, je schaterlach als we samen iets grappig of iets hilarisch meemaakten......... 

Het gemis is groot, heel groot, het verdriet is groot, heel groot....... 
Ik heb niets wat ik van jou bij mij kan dragen, ik zou het altijd heel dicht bij mij dragen......niets...van mijn eigen kind ❤️  helemaal niets.......



Time.....

Shared by Anne Van De Laar on February 7, 2021
Vierhonderd dagen, 57 weken en 13 maanden geleden blies jij in mijn armen je laatste adem uit.....
Weet je lieve dochter, het lijkt alsof het gisteren was was, ik kan het nog steeds niet accepteren, niet geloven. 
Ik herken mijzelf heel vaak niet meer.
Is dat echt mijn gezicht in de spiegel? Ben ik dat, die vrouw met dat korte lontje? Ben ik dat, die vrouw die alles en iedereen probeer te ontlopen?
Ben ik die vrouw die met grote tegenzin een nieuwe dag tegemoet ziet en uitkijkt naar de avond om mij weer te kunnen verstoppen in mijn slaapkamer?........ 

Het begon vanavond te sneeuwen. 
Elke winter hoopten jij en ik dat het eindelijk weer eens een echte witte winter zou worden, samen verheugden we ons hier enorm op. De laatste keer dat we samen door de sneeuw wandelden met de honden was in 2018. Het was toen van korte duur. 
De voorspellingen voor deze week lijken in vervulling te gaan zoals jij droomde van een dik pak sneeuw. 
Dat je ook dat niet mee mag maken maakt mij bedroefd, je hield zo van ravotten in de sneeuw met de honden......van de mooie witte wereld..... 

Eenzaamheid in coronatijd, zeker nu zonder jou, niet samen zijn, één gast per gezin is toegestaan, maar wij waren samen geweest, met de honden, bij elkaar, wij hadden door dik en dun elkaar gesteund. 

Lang kwam ik mijn huis niet uit, wilde ik mijn huis niet uit. Ik had tijd nodig om verdrietig te zijn, boos te zijn, en die dagen zijn er nog steeds. 
Omdat ik toch even buiten wil zijn, beweging nodig heb, wandel ik nu elke dag een uur met hond van mijn buurvrouw. 
Nee, niet met Guusje, dat zou ik met liefde en plezier doen voor je zus, maar met Guusje wandelen is voor mij niet te doen. Ik heb geen controle
over Guusje, ze is veel te sterk. 
De hond van mijn buurvrouw is een oudere, rustige hond die ook nog goed luistert. 

Er gaat geen dag voorbij dat jij niet bij me bent, dat ik niet aan je denk, dat ik niet met je overleg...... 
Zonder jou kan ik geen besluiten nemen. 
Zoals verhuizen. Ik kreeg afgelopen week een huis naar mijn zin aangeboden, maar zonder jou kon ik maar niet tot een besluit komen. 
En dan achteraf denk ik, had toch maar geboden voor die woning, Diana had zeker achter je beslissing gestaan, ik ken je mijn lieve dochter ..... 

Samen hadden wij er wel uitgekomen, maar nu, zonder jou, heb ik de beslissing niet durven nemen......ik mis je zo bij alles wat ik doe en doen moet....wij tweeën waren één, lieve lieve Diaantje... 
Samen... maar er is geen samen meer.......


Shared by Anne Van De Laar on February 2, 2021
Hallo Roos, ja Andra geniet er zeker van, en ik ook.....toch een goede manier om met de corona restricties buiten te komen. ❤️
Shared by Roos Hotie on February 1, 2021
Wat zal Andra genieten van jullie wandelingen, lief dat je dat doet ❤

Memories.

Shared by Anne Van De Laar on January 29, 2021
" Wees blij dat je de herinneringen nog hebt ', trek je daar maar aan op....

 Zo in het voorbijgaan krijg ik deze reactie regelmatig te horen. 
Sinds kort loop ik elke dag een rondje met de hond van mijn buurvrouw. 
Ik loop vaak het rondje wat ik met jou samen ook vaak maakte Diana. 
" Hé, alleen hier.......en een nieuwe hond?
Door de corona crisis zie ik veel meer mensen op onze wandelroute, samen, met kinderen, met de hond. 
Een week of twee geleden vroeg mijn buurvrouw of ik haar hond uit wilde laten omdat ze ziek was. 

" Ja, ik ben alleen, en dit is geen nieuwe hond, maar een beestje op leeftijd....het is de hond van mijn buurvrouw, en zo kom ik ook weer eens buiten, alleen ja, mijn dochter is een jaar geleden overleden"...... 
Ja, dan is het wel zo prettig om direct ook weer door te kunnen lopen, corona, afstand houden, letterlijk en figuurlijk. 
" Ohhh ik schrik ervan, dat wist ik niet, wat erg voor je, maar wel fijn dat je toch een manier gevonden hebt om de deur uit te gaan".... sterkte hoor, en koester de herinneringen aan je dochter ". 
Ik haat het woord sterkte, als mensen niks anders weten te zeggen krijg je dat woord te horen. 
Ja, ik weet het, kort lontje, snel over de rooie, en ik heb niet het gevoel dat deze gevoelens op korte termijn gaan veranderen,ik heb eerder het gevoel dat ik mij nóg meer ga afsluiten...... 

Ik mis je zo Diaantje




Jij....

Shared by Anne Van De Laar on January 26, 2021
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2007048942710773&id=100002170607308


Ik koester elke traan, 
die ik om je laten mag. 
Want jij hebt bestaan, 
dat wil ik voelen, elke dag. 

( Martin Gijzemijter) 



Keuzes maken.

Shared by Anne Van De Laar on January 24, 2021
De dag doorgebracht met je jarige zus, vijfendertig jaar is ze geworden vandaag.....denken haar collega's :) 

Het is hier echt van de zotte sinds de corona crisis, dag twee van de avond klok, niet meer dan met één persoon op visite gaan / komen, de hond mag je nog net uitlaten na negen uur, maar je moet alleen gaan, en hond aangelijnd........

Ik heb met je zus gesproken over mijn toekomstige verhuizing. Wil ik wel een kleiner huis, een open keuken, twee kleine slaapkamers. Ik heb altijd gezegd dat ik nóóit een huis met open keuken zou accepteren, maar met deze verplichte verhuizing heb ik geen keus. 

Ik heb nog een paar maanden, ik kan mijn beslissing om voor de nieuwe woning te kiezen nog herzien. 
Als ik een ruimere woning kan krijgen dan ga ik dat overwegen, het is dus afwachten wat er aangeboden wordt op korte termijn. 
En wéér komt dan jou te moeten missen als een donderslag bij ons binnen.....jij zou met mij meegedacht hebben, voor en tegens tegen elkaar afgewogen hebben. Je was nooit een twijfelaar. ' Ma-tje, ik zal er eens even over denken, maar ik ' .......... en dan kwam je met een optie waar ik vaak mee instemde.......nu is de keuze aan mij...... 





Huisnummertje trekken.

Shared by Anne Van De Laar on January 22, 2021
Samen met jou..... nee, niks meer samen met jou.....
Samen met jou zou ik mijn nieuwe huis in gaan richten, samen met jou zou ik nieuwe spullen gaan uitzoeken, nieuwe gordijnen en vloerbedekking .....meubels.... 
De woningbouwvereniging gaat het vanaf nu serieus aanpakken, ik heb een formulier gekregen waarop ik mijn keuze kenbaar mag maken. Een map informatie met bijgesloten de plattegrond met de indelingen van de toekomstige flats. 

Nee, ik verheug mij er niet op. Niet meer. Vanaf 2018 zit ik al tegen deze verhuizing aan te hikken, en nu jij er niet meer bent is het helemaal een drama voor mij geworden. 
Dagelijks kom ik langs mijn toekomstige woning, lang lag het bouwterrein stil, maar sinds begin dit jaar gaat het best hard. 
Vijf voorkeuren van etage en indeling heb ik mogen aangeven, of één ervan ook aan mij wordt toegewezen is afwachten.
Normaalgezien ga je op mijn leeftijd niet meer verhuizen, naar het bejaardentehuis misschien, maar goed Diaantje, ik heb geen keus dit keer, en zonder jou vind ik het nog moeilijker........


Avondklok ?

Shared by Anne Van De Laar on January 20, 2021
Lief Diaantje, ik ga mijn best doen om elke dag een half uurtje te gaan lopen.
Ik ontwikkel claustrofobie hele dagen alleen thuis, ik heb veel stress.... 
Het is moeilijk om ' gewoon ' door te gaan zonder jou, ik zie niemand, ik hoor niemand behalve je zus en broer, en ook de coronaregels zorgen bij mij voor nog méér stress.
Vandaag is weer bekend gemaakt dat je nog maar één persoon ( gasten) mag ontvangen in je huis, en dat er waarschijnlijk ook een avondklok komt.

' Ben je niet blij dat je dochter dit niet heeft moeten meemaken '......
Nee, wat een ondoordachte opmerking is dat. Ik had alles, maar dan ook alles samen met jou willen doormaken. Jij, met je nuchterheid en positieve kijk op alles, je had niet alleen mij, maar ook je zus en broer meegetrokken in je positiviteit, je collega's en een ieder waar jij mee omging.

Soms denk ik dat ik alleen maar je goede eigenschappen benoem, maar je was gewoon zo, een optimist. 
Natuurlijk had je ook je minpuntjes, maar mensen konden dat hebben van jou. 
Ik heb je ook paniekerig meegemaakt. Je wilde als je bijvoorbeeld iets deed voor een ander, dat perfect doen, en daar raakte jij door in de stress, want wanneer deed je het goed genoeg.....
Dan deed je vaak subtiel een beroep op mij, en dan losten wij dat samen op.....
Jij was er voor mij, ik was er voor jou, wij waren er altijd voor elkaar.....

                   <> <> <> <> <>

Ik ga met je slapen en sta met je op,
en ook al doet dat pijn,
ik ben blij dat jij op die manier,
voor altijd in mijn hart zal zijn. 

                     ( Martin Gijzemijter) 


16 Januari 2021.

Shared by Anne Van De Laar on January 16, 2021
Lieve lieve Diaantje, vandaag hebben wij met ons vieren de as van je oma uitgestrooid..... 

Alles wil ik met je blijven delen, leuke, maar ook minder leuke dingen. Oma heeft een rustig plekje gekregen naast een boom, die als hij straks weer in bloei staat een fijne beschutting geeft aan de laatste rustplaats van je oma.
Toen wij afscheid namen van oma begon het licht te sneeuwen..... 

16 - 01- 2021...... vandaag had jij hier ook bij moeten zijn, samen met ons... 
Ik mis je, méér dan ik met woorden zeggen kan...



Lotgenoten.

Shared by Anne Van De Laar on January 16, 2021
 Ik zie steeds meer ' hulp bij rouwen 'op facebook verschijnen. 
Het kan ook zijn dat deze hulp altijd al werd aangeboden maar dat ik er niet eerder aandacht aan heb geschonken..... waarom ook...... 

Het zijn vaak mensen, meestal vrouwen, die aan rouwbegeleiding gaan doen als zij zelf een dierbare hebben verloren, haar kind, de echtgenoot of een andere dierbare. 
Ik heb een paar magazines gekocht van Nel, Never Ending Love......
Sinds jij er niet meer bent Diana, lees ik alles waarvan ik hoop dat ik mezelf erin kan herkennen, en waaruit ik kracht kan halen. 
Ook heb ik gedacht dat een praat / lotgenoten groep iets voor mij zou zijn, ik wilde praten, nog steeds, over jou, over je plotselinge dood.....maar ook daar zag ik vanaf, ik heb mijn steun bij deze site van lotgenoten, forevermissed.com. gevonden. 

Het blad Nel is een magazine waarvan ik vind dat het voornamelijk bedoeld is voor ouders van te vroeg overleden 
kinderen, tijdens de zwangerschap overleden baby's, zieke kinderen.......jonge kinderen. 
Mooi voor deze groep ouders, maar ik kon er helemaal niets mee. 
Er worden ook cursussen aangeboden, ' hoe leer ik om te gaan met mijn verdriet, en hoe ga ik na de rouwperiode weer verder'.

Ik ben tot het besef gekomen dat hulp bij rouwverwerking niets is voor mij, rouw is zo anders voor iedereen. 
Ieder zijn eigen tempo, ieder zijn eigen zware en minder zware dagen. Iedereen rouwt op zijn / haar eigen wijze. 
Ik ken een vrouw die na een lang en goed huwelijk binnen het jaar alweer een nieuwe partner had. Dat is haar zaak, haar leven, maar niet iedereen zit zo in elkaar. Zo werkt het ook niet voor een moeder die haar volwassen kind verliest........dat kind blijft onvervangbaar. 

Mijn steun vind ik in boeken. Sinds jouw overlijden Diana, is mijn boekenkast met een aantal boeken over 'hoe om te gaan met verlies' uitgebreid. Ik lees ze als ik het moeilijk heb, als ik niet slapen kan, als ik kwaad ben omdat ik het niet eerlijk vind dat jij zo onverwacht uit mijn leven verdween. Kwaad zijn op alles en iedereen, en daarvan heb ik nog steeds last, ik kan het maar niet aanvaarden..... 
Nog steeds ontloopt ik mensen, ik wil niet horen of het al beter met mij gaat, ik wil niet horen dat ik eens een lekkere fietsrit moet maken, ik wil niet horen dat ik geen kluizenaar worden moet...... 
Ik neem mijn tijd om te rouwen, gééf mij die tijd, ook al is dat de rest van mijn leven......


Hoge pieken, diepe dalen...

Shared by Anne Van De Laar on January 12, 2021
" Ik vind dat je het goed doet ma ' zei je zus vandaag tegen mij, Diana. 
Het gaat soms ook beter, want zodra ik de deur achter mij dichttrek ben ik voor even een ander mens dan dat ik thuis ben.
Rouwen komt in lichte en in zware aanvallen. Onverwacht ook, er is geen pijl op te trekken. 
Het kan iets heel kleins zijn dat ervoor zorgen kan dat ik niemand wil spreken of zien. Ook muziek kan mij in tranen brengen omdat het een  lied kan zijn waarvan de tekst mij emotioneel raakt.
Op jouw uitvaart had ik gevraagd om één lied te mogen kiezen, het lied  ' niemand laat zijn eigen kind alleen' van Willy Albert. 
Ik heb het lied niet gehoord, blijkbaar paste het lied niet in het programma van mijn schoonzoon. 

Thuiskomen, het licht naast je foto gaat automatisch aan. Tijd om naar bed te gaan, soms kan ik het niet over mijn hart verkrijgen je achter te laten in het donker.......en blijft het lichtje branden. Ik weet dat ik je niet in het donker achterlaat, ik weet dat het komt door de emoties die de ene dag veel heviger zijn dan de andere. 

Ik denk ook aan je oma, maar op een andere manier. Oma heeft een lang en gezond leven mogen leiden in een redelijke goede gezondheid. 
Ook toen oma naar het verzorging-huis verhuisde heeft zij daar nog vier fijne jaren mogen meemaken. 

Jouw heengaan heeft een gat geslagen in mijn hart, in mijn hele doen en laten, mijn leven zal nóóit meer hetzelfde zijn zonder jou...... 

                      <><><><>

   
Dat mijn hart nóóit zal herstellen, 
    vind ik eigenlijk wel fijn, 
     omdat de littekens vertellen, 
      dat jij voorgoed bij mij zult zijn. 

             ( Martin Gijzemijter) 






Kittens...

Shared by Anne Van De Laar on January 10, 2021
Eind augustus, begin september 2013. 

Vanmorgen stuurde je broer mij enkele foto's toe, waaronder deze. Ik denk dat je broer aan het reorganiseren was op zijn pc en toen deze foto's van jou tegenkwam. Ik ben er niet minder blij mee, ik hoop bijna dagelijks dat ergens nog foto's van jou opduiken en dat ze dan mijn richting opkomen. 

Je broer en schoonzusje hadden twee kittens opgehaald bij een adres in Den Bosch. Er werd in dat gezin niet gedaan aan geboorte beperking voor de poezen die daar rondliepen. 
" Ohh, geen probleem hoor, zei de poezen moeder ', ze komen altijd goed terecht, was haar reactie toen mijn zoon aan haar vroeg waarom de poezen niet gesteriliseerd werden... 
Onverantwoord, zo ga je niet met dieren om is mijn mening,maar helaas denkt lang niet iedereen zo...... 

Ik herinner mij bij het zien van deze foto dat je bezig was om je haren te laten groeien, je wilde het opsteken, zoals op de foto bij je profiel. Dat vond ik ook zo leuk aan jou, als je iets in je hoofd had dan ging dat ook gebeuren, en het stond je allemaal even goed. 

De katjes zijn inmiddels stevige jongens die een heerlijk leven hebben in het gezin van je broer. Onlangs heb ik ook hier nog foto's geplaatst van jou met de twee katers, jij ging regelmatig even mee de rakkers verzorgen als het gezin van je broer met vakantie was....... 

We hebben veel samen gedaan mijn lieve Diaantje....ik vind het zo moeilijk om door te moeten gaan zonder jou, je wist mij altijd op te beuren, jouw lach te horen maakte dat de zon door de wolken brak.....ik noemde je heel vaak mijn pretletter, een benaming die precies bij je paste....... 

Ik draag je dichtbij mij, in mijn hart, en daar zal je nóóit verdwijnen.... 
Ik verheug me op de dag dat ik je wéér zal zien, die dag komt steeds dichterbij, ook al geloven maar weinig mensen in de terugkeer van Jesus Christus. 
Toch komt de dag dat God een einde zal maken aan deze door de duivel geregisseerde wereld steeds dichterbij, en zal ik jou weer in mijn armen kunnen sluiten lief kind van mij ♥️
Daar kijk ik naar uit...... 



2015....

Shared by Anne Van De Laar on January 5, 2021
2015.
Een winterwandeling samen met jou in Drunen. Dat deden wij regelmatig.
De honden achterin, en daar gingen wij.
Soms naar de Kaatsheuvelse ijsbaan, soms naar de duinen, maar regelmatig ook een rondje Lido. Wij keken ook naar het weer, maar gaan deden wij, weer of geen weer. 
Ik herinner mij deze wandeling in de sneeuw, ik mocht je niet dichtbij fotograferen, je vond jezelf er niet goed genoeg uitzien, pukkeltjes of een koortslip, precies de reden weet ik niet meer. 
Jij, ik, Tika en Williams, genietend van de sneeuw, en dolle pret voor de honden. 

Nooit meer samen wandelen in de sneeuw, nóóit meer samen rond het Lido, nóóit meer ravotten in de duinen.....nóóit meer samen.... 
Gisteren, één jaar geleden sloeg mijn hoop om in wanhoop door één telefoontje. " Gaat u gerust een uurtje naar huis, Diana slaapt nog wel even, we proberen haar straks wakker te maken '.
Nog géén uur later wéér een telefoontje...
ik mis je zo, elke minuut van de dag....

2021.....

 
In de reflectie staart iemand mij aan, 
Maar ik ken die ogen niet. 
Het is ik die daar zou moeten staan, maar ik zie slechts verdriet. 

( Martin Gijzemijter) 


Vraagtekens....

Shared by Anne Van De Laar on December 31, 2020
Vraagtekens........ als je nu denkt dat het malen in mijn hoofd minder is geworden Diaantje, nee, helemaal niet. Waarom.... duizenden waaroms. ' Ondanks alles, probeer er toch iets gezellig van te maken'. ' Fijne dagen Anne, gezelligheid moet je toch zelf maken hoor, wij weten wat het is, wij hebben ook...........' 
Ik draai me om en loop weg, het lukt me om mijn mond dicht te houden. 

Het is vandaag de laatste dag van een verschrikkelijk jaar....precies één jaar geleden had ik nog hoop, hoop dat het toch goed zou komen met jou. Ik herinner mij het afscheid van jou op die bewuste 31 december. Je man zou tot het nieuwe jaar bij je blijven. 
Ik gaf je een kus, we keken elkaar aan, ik zei 'tot morgen' tegen je en je zwaaide en lachte naar mij...... 

Toen ik de volgende dag terug kwam was je weer terug op de IC, lag je aan de beademing, je sliep, je was onbereikbaar en mijlenver weg. 
Wat er gebeurd is die nacht, met alles wat tegen mij gezegd is daarover, ik heb er geen vrede mee, en dat zal ook nooit gebeuren. 
Waarom was je van de IC afgehaald, waarom zo snel. Ik vond dit nét zo onbegrijpelijk als het bord warm eten wat de dag dat je in het ziekenhuis werd opgenomen met een hersenbloeding, voor je neus werd neergezet. 

Dit zijn dagen met een dubbel gevoel lieve Di, wat had ik graag samen met jou de dingen gedaan die wij elk jaar samen ondernamen rond deze tijd. 
Jij begon in oktober al te zoeken naar kerstlichtjes, die wilde jij op voorraad hebben omdat je de echte lichtjes wilde hebben, geen ledverlichting, en ook geen gekleurde lichtjes. Samen met jou naar de kringloopwinkels, daar vond jij meestal nog wel een paar snoertjes, want andere mensen gingen wél over op ledverlichting. Puntjes met verlichting, nee, niet op batterijen maar op stroom.......

Ook vond jij dat ik niet meer in versleten nachthemden kon rondlopen. Op onze allerlaatste winkeldag samen, 22 december, heb jij nog een feestelijk nachtblauw nachthemd voor mij uitgezocht..... 
Ik heb het nog niet gedragen, wel geprobeerd, maar het is nu toch nog té emotioneel, net als vele andere dingen......


Hoe moet ik vasthouden aan morgen, wanneer vandaag geen houvast biedt. De tijd zal voor verlichting zorgen,  zelfs al voel ik dat nog niet. 

( Martin Gijzemijter) 



 



Pijnlijke dagen.....

Shared by Anne Van De Laar on December 29, 2020
Geen dag is meer hetzelfde Diana. Het is moeilijk afleiding te vinden, ik doe ook niet veel meer met facebook, ik erger mij er steeds meer aan.
Corona nieuws, fijne feestdagen, de beste wensen, veel meer is het niet.
Eén van de dingen die ik nog wel doe is het plaatsen van berichten over vermiste dieren. Dat doe ik op de site van beestenboel.....
Vanmiddag was ik even op de parkeerplaats in het centrum. Dat had ik beter niet kunnen doen. Eind vorig jaar hebben jij en ik er ook nog gestaan, samen met jou een oliebol wezen halen bij de kraam. Samen met jou opgegeten in jouw auto, allebei onder de poedersuiker, van top tot teen. Lachen om elkaars witte neuzen...... 

Er valt niks meer te lachen nu jij er niet meer bent. Het lijkt alsof de wereld niet meer draait. Het coronavirus doet daar nog een flinke schep bovenop. Anderhalve meter afstand van elkaar, op straat ook geen praatje meer maken, ik heb moeite mensen te herkennen met een mondkapje op, en omgekeerd kennen mensen mij ook niet. Dat is voor mij niet zo'n probleem, je weet dat ik niet zo'n mensen mens ben, beiden waren wij meer voor de dieren, maar het is niet gunstig om daar openlijk voor uit te komen....... 

Zoals over zoveel dingen waar je beter over kan zwijgen. De discussies over wel of niet geïnjecteerd worden, het nut van mondkapjes, het asociaal gedrag in de supermarkten. Het is ook daardoor dat ik minder facebook bezoek, omdat mijn lontje toch al niet meer aan te steken is......en ik mezelf goed genoeg ken om te weten dat ik ( steeds vaker) beter mijn mond dicht kan houden bij sommige berichten. 

Met jou blijf ik mijn gedachten en gevoelens delen Diaantje, dat hebben wij altijd gedaan en dat blijf ik doen. 
Bijna een jaar zonder jou.... het is zwaar en het blijft zwaar om jou te moeten missen.... géén moeder zou het verlies van haar kind mogen meemaken..... ....... 



Feestdagen ?......

Shared by Anne Van De Laar on December 26, 2020
Ook ik ontkom er niet aan lieve Diana. 
Herinneringen en korte nachten. Vaak hoor en lees ik dat de feestdagen het moeilijkst zijn door te komen voor mensen die een groot verlies hebben meegemaakt. 

Een jaar geleden lag je in het ziekenhuis, en ik heb steeds hoop gehad dat je daar ook weer uit zou komen....... 
De feestdagen betekenen voor ons hetzelfde als alle andere dagen van een jaar. 
Voor ons niks speciaals tijdens de feestdagen, twee dagen zoals alle andere dagen van het jaar. 

Het ziekenhuis was in kerstsfeer, maar daar hadden je zus en ik geen oog voor. Ook nu zijn de feestdagen gewone dagen voor ons, het is vandaag zaterdag en je bent zoals elke dag in ons hoofd en hart......daar hoeven het geen speciale dagen voor te zijn. 
De kerstdagen zijn voor ons niet nóg meer moeilijker dan alle andere dagen van het jaar. Er gaat geen dag voorbij dat jouw naam niet genoemd wordt. 

Oud en nieuw is ook ongemerkt aan ons voorbijgaan, onze gedachten en gebeden waren enkel bij jou.....en dat zal dit jaar niet anders zijn. 

Ook oma is in onze gedachten, ook over je oma praten wij, halen herinneringen op aan haar. 
Herinneringen aan jullie samen, jij en oma, jij ging op een andere manier met je oma om dan je zus, en daar zitten ook weer dierbare herinneringen tussen........ 

Ik verbaas mij over de zogenaamde saamhorigheid die al bijna een week van alle tv zenders afspat, en ook morgen nog een dag duurt....en dan staat alle saamhorigheid weer voor een jaar op stal...... 

Wij laten het aan ons voorbij gaan en zoeken steun bij elkaar..... 
Het is bijna ochtend, 02:23.....ik ga nog wat drinken en probeer daarna te gaan slapen met jou in mijn gedachten en in mijn hart.....dierbaar kind van mij ❤️❤️

Er wordt van je gehouden, je wordt heel erg gemist, je naam komt dagelijks meerdere malen over onze lippen..... 

Zo houden wij je dicht bij ons ❤️❤️❤️



Leef......

Shared by Anne Van De Laar on December 24, 2020
Leef bij de dag, morgen kan het je laatste zijn....... 
Waar, maar als je bij de dag moet leven dan heb je toch een probleem. 
Als ik niets regel hebben mijn naasten toch een probleem als ik het vandaag nog laat afweten. 
Je kunt er ineens niet meer zijn, dat heb ik dit jaar twee keer ondervonden. 

Op jouw afscheid heb ik veel dagjes mensen gezien, een soort toeristen, mensen die je daarna nooit meer ziet of hoort, want ja, het leven gaat gewoon door. 
Je oma had het heel anders geregeld voor zichzelf, geen bezoek, geen bloemen, geen poespas. Het enige dat je oma beslist niet wilde was gekist worden, net als jij. 
Je oma gaf geen cent teveel uit, heeft ze nooit gedaan. Oma woonde negen hoog, en beneden was een grote supermarkt, een slager én een bakker. Toch ging je oma de koopjes af en is dat blijven doen tot haar verhuizing naar het verzorgingshuis.

" Na een jaar zal het wat beter gaan, als je alle dagen van het jaar één keer voorbij gegaan bent '....... 
Ik geloof er niks van, maar in bijna elk boek wat ik lees over rouwen komt deze zin voorbij. Bijna in elk boek, gelukkig lees ik ook andere ervaringen. 

Het verlies van je kind is heel anders dan het verlies van je ex, of van je oma. Leeftijd maakt zeker ook een groot verschil. ' Het leven hoort bij de dood, we gaan allemaal dood'. 
Ja, zo gaat het nog steeds en daarom zijn mijn wensen ook vastgelegd zodat je broer en zus geen omkijken zullen hebben als mijn dag komt. 

Wij moeten je nu bijna een jaar missen, elke dag dichter bij de dag van het definitieve afscheid wordt moeilijker, en dat gaat na een jaar niet veranderen. 
" Leef, alsof vandaag je laatste dag is' leef alsof er nooit geen morgen komt. Misschien werkt het zo voor veel mensen, maar zo werkt het niet voor mij...... 

Sta vaker bewust stil bij wat je hebt, want vandaag kan ook zomaar jouw laatste dag zijn....... 


Herdenken.

Shared by Anne Van De Laar on December 21, 2020
Herdenken, hoelang bestaat dat herdenken met betrekking tot overleden dierbaren al, ik had er niet eerder mee te maken dus ik wist het niet echt. Ik weet dat mensen thuis een herdenkings plekje maken, dat heb ik ook gedaan voor jou Diana. 
En dat er één maal per jaar een lichtjes avond plaatsvind op de begraafplaats weet ik ook. 
Samen met jou Diana, bezochten wij deze bijeenkomsten...... 

In mijn hele leven heb ik één keer eerder een dierbare moeten missen, mijn schoonzusje Trees, maar dit jaar, dat afschuwelijke jaar 2020, ben ik het dierbaarste wat ik bezat verloren, jou, mijn jongste dochter.
En drie weken geleden je oma. 
Op het overlijden van je oma reageerde ik anders, ik wist dat oma steeds meer achteruit ging in haar dementie, maar als dan de dag komt waarop je afscheid moet nemen van je moeder is dat toch onwerkelijk. 
Oma was gevallen, heup gebroken, pols gebroken, bekken gescheurd.....daarna ging het snel. 
Oma had heel veel pijn, ze at en dronk niet meer.....wilde niks meer.... 
Was je oma niet gevallen, dan had oma de feestdagen nog in haar vertrouwde omgeving mee kunnen maken, dat geloof ik zeker, maar het lot beschikte anders. 

Komende week is het een jaar geleden dat jij Diana op zondagnacht plotseling werd opgenomen in het ziekenhuis. Om nooit meer thuis te komen. 
Een jaar zo zwaar..... 

Uitvaartonderneming van Gorp in Kaatsheuvel plaatst in deze tijd van het jaar een herdenkingsboom. Daarin kan je een foto van je overleden dierbaren hangen. Samen met Lique heb ik jouw foto Diana, en een foto van je oma in de boom gehangen. 
Herdenken kan natuurlijk overal, en denken aan jou.....er gaat geen dag voorbij dat wij niet aan je denken. 
Toch wilde ik graag jou en je oma's foto in de herdenkingsboom hangen. 
Ik heb je ook herdacht bij een streaming via mijn mobiel.......
Ook dat was mooi, voor zover je het woord mooi wilt gebruiken. Je naam werd uitgesproken en dat vond ik erg emotioneel. 

Jij was nog niet op de helft van je leven, jij hoorde hier nog lange tijd bij ons te zijn, een ouder hoort niet langer te leven dan haar kind...... 
Rouw en verdriet zullen blijven, je zal elke dag, elk uur en elke minuut in onze gedachten zijn............. Mama ❤️

Wanneer je een kind verliest, 
dan wordt er iets in je geboren, 
dat, zonder dat je daarvoor kiest, 
voorgoed bij je zal horen. 


( Martin Gijzemijter) 

We houden je vast..

Shared by Anne Van De Laar on December 18, 2020
Bovenstaande zin is de titel van het boek wat Lowie van Gorp schreef tijdens de ziekte en het overlijden van zijn dochter Guusje. 
Guusje is overleden aan een zeldzame vorm van kinderkanker. 

Toen je oma eind november overleed vertelde Tamara dat het Koetshuis, het verzorgingshuis van je oma, goede ervaringen had met uitvaartonderneming van Gorp in Kaatsheuvel. 
En ik kan alleen maar beamen dat dat een goede keuze geweest is. 

Wij wisten helemaal niets van de uitvaartonderneming, maar de keuze is goed geweest. Afgelopen woensdag had je zus een korte zakelijke afspraak met meneer Sjaak, en je zus kreeg een boek cadeau dat geschreven is door meneer van Gorp. 
Ik wist niets van deze familie, maar door het boek te lezen voel ik mij gesteund in mijn verdriet om jou lieve Diana. 
De vader van Guusje vertelt recht uit zijn hart, de ups en downs tijdens het ziekteproces van zijn dochter, zijn boosheid, het onbegrip, de reacties van mensen. Van voor, tijdens en het eerste jaar na Guusje overlijden. 

Ook beschrijft de vader van Guusje hoe mensen kunnen reageren na een overlijden, dat mensen vinden dat het verdriet maar snel over moet zijn, het leven gaat tenslotte verder..... 
Dat er mensen zijn die je uit de weg gaan, niet meer praten over zijn dochter. Maar ook schrijft de vader over de hartverwarmende reacties die er wél waren, het medeleven, de honderden kaarten en emails. 
Ik heb de vader van Guusje kort ontmoet omdat ik even bij de uitvaartonderneming moest zijn. 

Wij ( je zus, broer en ik) hebben bij het overlijden van jou, lieve Diana, nauwelijks steunbetuigingen gekregen, en als je dan leest dat het ook anders kan, dan voel je je toch in de steek gelaten, ook mede omdat je door de corona crisis een soort gevangene geworden bent in je huis. 

De vader van Guusje beschrijf in dit boek zo openhartig, zo liefdevol, ik heb echt veel steun aan het boek, meer dan aan de mensen om mij heen. 
Elisabeth en Herma, Roos, het is fijn een kaartje met een bemoedigend woord te ontvangen, Diana wordt niet vergeten.....in onze harten ben je altijd aanwezig lieve Diana, ik had gehoopt dat dat bij meer mensen zo gebleven was...... 

Het boek is een steun voor mij, en een aanrader voor mensen die ook worstelen en geen raad weten met hun verdriet, je vindt er zoveel herkenning en troost in......... 

Wij houden jou vast lieve Diaantje, we zullen je nóóit, nee nóóit loslaten, in onze harten dragen wij je met ons met je mee... voor nu en altijd. 

Page 1 of 9

Share a story

 
Illustrate your story with a picture, music or video (optional):